Дар дили ҳама ҷой ёфт, аммо шукр, дар дили ман макон гирифт.

Маро бигузоред, барои Худо, маро ба ҳоли худ бигузоред. Санги маломатам мазанед. Он Ёр бисёр санги маломатам задаст ва ҳам аз ошиқонаш нахондаст. Агар намедонед, бидонед, ба ҳоли зорам низ бас хандидаст. Бар ин ҳама офтоб гувоҳ аст, моҳ гувоҳ аст ва ҳам оинае, ки бар раҳгузари шумо аст. Аммо чун ӯро бо ин ҳама ҷабр дӯст медорам, маргро ҳеҷ истиқбол намегирам. Хушбахтӣ аст, ки пайваста барои тасалло мегӯяд: «Як рӯз Ӯ аз ту ва аз он чӣ кардааст, ёд меорад. Боре узр намехоҳад, аммо бо хитоб ба шумо мегӯяд: «Ӯро ба ҳоли худ бояд мегузоштед ва санги маломаташ намезадед. Ва чаро амали шумо ҳама тақлид аст, тақлиди ман?» Ва шумо чӣ гуна омурзиши ин ҳама гуноҳи худро аз Ӯ мехоҳед?

Имрӯз ин саодат маро бас аст, ки Ту медонӣ дӯстат медорам. Фардо он саодат маро бас аст, ки дармеёбӣ барои Ту мемирам.

Дар раҳи ишқ мемирам. Агар ба зиёратам меоед, бояд ошиқ бошед.

Барои Ту мегирям. Ва ба гиряи ман хушбахтӣ чашми худро рӯшан мекунад.

Дунё имрӯз ба хотири ошиқон пойдор аст.

Мегӯянд баҳор ишқҳои мурдаро дар дилҳо зинда мекунад. Агарчи ишқ намемирад, мехоҳам ин зиндашудагон ошиқонро дарёбанд, то ба бахти онҳо ба он ҷонон ошно бишаванд ва дил ба ӯ бидиҳанд. Он гоҳ баҳор ҷовидонӣ бо онҳо мемонад.