ки Ту бе ман ҳеҷ гоҳ оламро падруд намегӯӣ ва сафари роҳи қиёматро пеш намегирӣ».

Таронаи муҳаббат ба дилҳое роҳ меёбад, ки маҳбубе доранд.

Худо маро дил дод, дили пур аз меҳр. Ва ман онро барои Ту, эй Ёр, овардам, аммо гуфтӣ, ки дилро намехоҳӣ. Пас аз он буд, ки Худоро зорӣ кардам, то сарватам бидиҳад. Ва дод. Онро аз ман ба хушнудӣ пазируфтӣ, аммо бар ҷавоне додӣ, ки на Худоро мешинохт, на Туро.

Дигар, эй барф, аз сардии ту наметарсам. Агар ҳама роҳҳоро ба ях бубандӣ ҳам, ба дил ғаме роҳ намеёбад. Охир, он дилсардтарин Ёри ҷаҳон ҳеҷ дареро ба рӯи ман накшодааст ва ҳам ин як хоҳишро надорад, ки барои лаҳзае маро бипазираду вонамуд бисозад, ки маро мехоҳад ва низ ба хостае гӯш фаро медиҳад. Ба Худо, он қадар маро аз ёд бурдааст, ки ман ёдаш меорам. Ва агар ҳам бигӯянд, ки ман ҳамин ҳолӣ оламро падруд гуфтаам, андаке худро ғамгин вонамуд намесозад, балки аз ҳазор ёри худ ёд меорад ва шукр менамояд, ки ҳама зиндаанду бо дунёву Ӯ месозанд.

Дигар, эй барф, агар мехоҳӣ биборӣ, ба Худо, бибор ва маро аз сардии худ матарсон. Охир, бо ин ҳама сардӣ чун он Ёр наметавонӣ сард биёӣ. Ва ҳам маро ҳеҷ умеде ба баҳоре нест. Мепиндорам баҳор ҳаргиз дигар ба ин диёр намеояд, балки ба он ҷое, ки аз ишқ, аз муҳаббат нишоне надорад, раҳти сафар намебандад.

Гуфта будам, ки бо Ту мемонам, танҳо бо Ту мемонам, ҳама умр мемонам. Аммо он гуна бевафоӣ кардӣ ва маро нахостию аз диданам андӯҳгин гаштӣ, ки аз он диёри гулҳо рафтам. Пас аз он маро як ошиқи содиқ нахонданд ва гуфтанд, ки ҳеҷ ба аҳд устувор намонд ва низ як сухани рост бар забонаш