Ҳама ошиқонат дар рӯзи тавлидат барои он чашмони зебоят сурма оварданд. Дигар он чашмонро ҳазор сол бесурма намегузорӣ. Оре, хостанд, ки ман дигар аз он чашмон сухани дили Туро нашунавам ва дарнаёбам, ки дӯстам медорӣ.

Барои Ту имрӯз ҳама дӯстонат, ҳама ёронат гули дӯстдоштаатро меоранд ва бахт мехоҳанд. Аммо ман на чунин як гулро меорам, на бароят бахтро таманно мекунам. Худоро илтиҷо менамоям, то Туро як рӯз, танҳо як рӯз ошиқ бигардонаду дарёбӣ ин ошиқи бадбахтат чаро гули дӯстдоштаатро наёвард ва бароят бахтро таманно накард. Агар Худо дар ин ҳол маро гӯш надиҳад ва туро як рӯз ошиқ нагардонад, бароят ҳама гулҳои шаҳрро бас қимат мехарам ва арӯси бахтро мехоҳам, ки худро бо ин тӯҳфаи беарзиши ошиқи содиқат бароят бибахшад. Ва, медонам, он рӯз, ки рӯзи тавлиди Ту нест, аз ёди ҳама дӯстону ёронат рафтаӣ. Агар гулҳоро бо арӯси бахт он рӯз напазирӣ ва бигӯӣ, ки маро ҳеҷ намешиносӣ ва дар ёд надорӣ, дармеёбам лаҳзаи маргам фаро расидааст ва он гулҳоро бо арӯси бахт барои худ харидорӣ намудаам. Ва ҳам шукр мекунам, дар ин лаҳзаи муборак гулҳо бо он арӯси бахт аз хонаи Ту меоянд ва садои туро шунидаанд.

Медонам, имрӯз ба чашми ҳама зебо меоӣ, аммо ба чашми ман зеботар. Ва фардо аз ёди ҳама меравӣ ва он зебоиро дигар намебинанд. Аммо ман ҳеҷ наметавонам аз Ту бипурсам, ки чаро ин мардум Туро ҳазор сол дар як рӯз — рӯзи тавлидат зебо мебинанд? Ва аҷаб ин аст, ки ин мардумро бештар аз ман дӯст медорӣ.

ЯК имшаб Ту мехостӣ маро бибинӣ, дар он хона, хонаи рӯшан.

Медонам, агар мерафтам, медидам, ки ба рӯшании он офтоби оламоро низ рашк мебарад. Медонам, агар мерафтам,