Ҷояш мон! — фармуд модараш.
Писарак ранҷида гуфт:
— Хайр, ман бурда монам, соҳибаш маълум нест, ягон каси дигар мегирад...

— Ҳар кас гирад, ихтиёраш, лекин ту ҳеҷ вақт моли касро нагир. Моли кас, агар розӣ نەбошад, ба ту насиб намекунад, — гуфт модар.

Писарак банди гандумро бурда дар ҷояш монд.

Як рӯз чанд нафар бачаҳои кӯчаашон якҷоя бозӣ мекарданд. Ҳангоми дамгирӣ яке аз онҳо гуфт:
— Дар фалон ҷо полези харбуза дидам, харбузаҳои калон-калон, ҳамаш пухтагӣ.

— Кошкӣ, ҳозир дар ин ҷо як-ду харбуза мебуд, кайф карда мехӯрдем, даҳонашро маза дод бачаи дигаре.

— Хуб нест, ки он ҷо харбузаҳо пухтаанду ин ҷо мо зори харбуза бошем, ба рафтани полез ташвиқ кард бачае, ки калонсолтар буд.

Бачаҳо ба шавқ омада, аз паси рафиқашон равон шуданд, аммо писарак