Гирифтанд.

Писарак, ки харбуза нагирифта буд, нагурехт. Яке ӯро дошт, дигаре ба ӯ гуфт:

– Ба ин кордор нашав, намебинӣ, ӯ чизе надуздидааст.

Соҳибони полез бачаҳоро дастгир карда танбеҳ дода ва харбузаҳои партофтаи онҳоро ҷамъ оварданд. Яке аз соҳибони полез писаракро, ки сӯйи хонаашон мерафт, нигоҳ дошта, пурсид:

– Чаро ту ба полез омадиву дуздӣ накардӣ?