АФСОНАҲОИ ТОФАЛАРӢ

ОДАМЧАҲОИ АБАДЗИНДА ВА ОБИ ҲАЁТ

Ин воқеа дар замонҳои қадим рӯй дода буд. Шикорчии ҷавоне дар дашт чобукона асп меронд. Банохост вай ба одамони ғайриоддӣ дучор омад. Пойҳои онҳо мисли пои асп сум доштанд. Ин одамон мисли асп хеле тез медавиданд ва дашт аз қадаммонии онҳо пур аз ғулғула буд, гӯё галаи аспон давида истода бошад.

Шикорчӣ тарсид. «Чӣ бояд кард?» — аз дил гузаронид ӯ ва аспашро чорхез давонид. Одамони сумдор шикорчиро дида, қоҳ-қоҳ хандиданд ва аз қафои ӯ давиданд. Онҳо дар даст чангакҳои оҳанин доштанд. Шикорчӣ аспро боз ҳам тезтар давонд. Одамони сумдор ҳам тезтар медавиданд. Онҳо ба шикорчӣ наздик омада, қариб ба ӯ расида буданд... Аз пеши шикорчӣ ботлоқ баромад. Ӯ бо тамоми қувват аспро қамчинкорӣ мекард ва асп аз болои ботлоқ ҷаҳида гузашт. Одамони сумдор то лаби ботлоқ давида аз он гузашта натавонистанд ва ба қафо баргаштанд.

Шикорчӣ бошад, ба сарзамини ношиносу бегонае афтида буд. Вай дар ҷангал рафта, харгӯшеро дид, ки дар пушташ зин дошт. Чи хеле ки аспон доранд, ҳам зин дошту ҳам узангу.

«Ана аҷоибот, ин аспро барои кӣ зину лаҷом зада бошанд?» — аз дил гузаронд шикорчӣ. Ҳамин ки аз дил гузаронид, ҳамон лаҳза аз зери замин одамчае ҷаҳида