нопадид шуданд. Аз ҳамон вақт сар карда арча, кедр ва санавбар ҳамешасабзанд.
Агар он вақт занҳо намехандиданд, одамон абадӣ зинда мемонданд!

ДУХТАРИ ЗИРАК
ВА ХОН УЛУЗУН

Дар замонҳои қадим дар соҳили дарё як духтари камбағал зиндагӣ мекардааст. Вай як додар доштааст. Боре ба назди онҳо хизматгори хон омада гуфтааст:
– Барои чӣ додаратро ба хизмати хон намефиристӣ? Додарат ба воя расидааст. Вай бояд ба пеши хон рафта, ба ӯ таъзим кунад. Хон Улузун ба чӣ кор қодир будани додаратро санҷидан мехоҳад.
Ҷавон ба қасри хон омад. Хон ба ӯ гуфт:
– Супориши якумам ин аст: дар нишебии офтобрӯяи қаторкӯҳҳои сабз харгӯши хокистарранге зиндагӣ мекунад. Чандсола будани он харгӯшро фаҳмида биё.
Ҷавон ба хона баргашта ба хоҳараш гуфт:
– Ман нобуд шудам, супориши хонро иҷро карда наметавонам. Вай амр кард, чандсола будани харгӯши хокистаррангеро, ки дар нишебии офтобрӯяи қаторкӯҳи сабз зиндагӣ мекунад, фаҳмам.
– Ҳеҷ гап не, – гуфт духтар. – Чанд каф тутӣ заминиро чида, ба пеши лонаи харгӯш гузор ва худат дар паси буттаҳо пинҳон шуда гӯш деҳ.
Ҷавон чӣ тавре ки хоҳараш гуфта буд, ҳамон тавр кард.
Вай дар паси бутта нишаста интизор шуд, ҳамин вақт харгӯш ба пеши тутӣ заминӣ омада, онро хӯрда гуфт:
– Шасту шаш сол аст, ки ман дар нишебии офтобрӯяи қаторкӯҳи сабз зиндагӣ дораму аввалин бор ин хел хӯроки бомазаро хӯрдам.
Ҷавон ба назди хон омада гуфт:
– Харгӯши хокистарранг шасту шассола аст. Хон китоби