Рӯзи дигар зани бой хост, ки оши палав пазад. Вале дар деги нав ҳеҷ не ки оши палав пазад. Занак хеле мунтазир шуда, охир шавҳарашро чеғ зад.

– Ба ман ёрдам кун, Лан, ман аз уҳдааш набаромадам, эҳтимол, сиррашро нафаҳмида бошам. Бигӯ, ки дар ин дег чӣ тавр палав мепазанд?

Худи Лангуазӣ хеле кӯшиш карда бошад ҳам, кораш барор нагирифт. Фақат ҳамин вақт фаҳмид, ки Тувзӣ ӯро фириб додааст. «Ба пеши ин фиребгар рафта пуламро гардонда мегирам!» – қарор дод ӯ.

Тувзӣ медонист, ки бой ба зудӣ гашта меояд, бинобар ин тайёрӣ медид. Вай ба занаш гуфт, ки манту пазад. Ҳамин ки бойро аз дур дид, мантуҳоро ба шохи зардолу овезад. Дере نгузашта Лани хеле хашмгин асп давонда омад. Тувзӣ ба пешвози ӯ баромада таъзим намуд ва ба хона таклиф карда, аз боло шинонид.

– Ту фирибгар будай! Дегат ба ҳеҷ чиз кор намеояд. Дар он ҳеҷ чиз намепазад. Пулҳои маро гардонда деҳ! Ку бисту панҷ юанбои ман?

– Наход, ҷаноби арҷманд, наход дег чизе напухт? – ҳайрон шуда пурсид Тувзӣ. – Шумо, эҳтимол, онро нодуруст кор фармудаед... Хайр, дар ин хусус баъд, ҳоло биёед, тановул кунем. Ҳой, занак ба мо ҳо, аз ҳамон дарахт манту чида биё! Ману меҳмон гуруснаем, вақтамон ҳам танг!

Лангуазӣ зуд ҳама чизро фаромӯш карда ба боғ давид. Ӯ ба чашмонаш бовар намекард: зани Тувзӣ ба назди ниҳоли зардолуе омад, ки дар шоҳаҳояш мантуҳои калон-калон овезон буданд. Занак онҳоро оромона чида ба табақи чӯбин мегузошт. Вақте ки онҳо манту мехӯрданд, Лан бисёртар дар ҳайрат монд: мантуҳо болаззат, сероб ва гарм буданд. Бой дегро тамоман фаромӯш кард. Акнун вай танҳо дар бораи дарахти ғайриоддӣ фикр мекард. «Коре карда ман ин дарахтро мехарам! Табъи дили ман будааст. Оҳ он чӣ хел мантуҳои болаззат дорад! Ба ивазаш, Тувзӣ чанд пуле талаб кунад, медиҳам!»