Хон розӣ шуд. Зани мусиқачӣ рӯзи дароз дар назди тирезаи қаср нишаста бо алам ба кӯча нигоҳ мекард.

Хон ҳар қадар кӯшиш карда бошад ҳам, ӯро хурсанд карда наметавонист. Вай рӯзе дар назди қаср одамеро дид, ки дар тан пӯстини аз пӯсти паранда дӯхташудае дошт. Вай бо дутораш суруд хонда рақс мекард. Зани мусиқачӣ хандид. Хон аз ин хандаи вай хурсанд шуда пурсид:

— Ту механдӣ? Ки буд, ки вақтатро хуш кард? Охир, дар муддати ду моҳ ту ягон бор табассум накардӣ?

— Маро хо он гадо хандонд. Нигоҳ кунед, чӣ хел пӯстини хандаовар пӯшидааст! Сурудхониву рақсҳояш ҳам хандаоваранд! Эй хон, амр кунед, ки ӯро ба қаср биёранд.

Бо амри хон мусиқачиро ба қаср оварданд. Зани мусиқачӣ гуфт:

— Бигузор ҳама раванд, танҳо мо се кас дар ин ҷо монем.

Хизматгорҳо ва дарбориҳо баромада рафтанд. Мусиқачӣ суруд хонда рақс мекард, занаш бошад, кафкӯбон механдид. Хон ҳам механдид. Зани мусиқачӣ ба хон гуфт:

— Ман мехоҳам, шумо ҳам либосҳои ин масхарабозро пӯшида дутор навозед. Бо ин масхарабоз либосҳоятонро иваз кунед.

Хон либосҳояшро бо мусиқачӣ иваз кард. Зани мусиқачӣ якбора аз ханда монда, дод зад:

— Хизматгорҳо! Посбонҳо!

Посбонҳои яроқдор ба қаср зада даромаданд.

— Гиред ин масхарабозро, ба дилам зад! — гуфт зани мусиқачӣ, — зиндон кунед ӯро!

Посбонҳо хонро, ки пӯстини пари парандаиро пӯшида буд, кашола карда бурданд.

— Шумо чӣ кор карда истодаед? Охир, ман хони шумоям! — дод мезад хон.

— Масхарабозӣ бас, посбонҳоро хандонда наметавонӣ! — гуфт зани мусиқачӣ ва ба посбонҳо амр кард. — Тезтар баред ӯро!

Посбонҳо хонро ба зиндони чуқуру торике партофтанд. Ҳеҷ кас, ғайр аз зани мусиқачӣ намедонист, ки як камбағали оддӣ, як мусиқачии бечора аз он рӯз сар карда хон шуд.