Шодӣ арақ тайёр кард, то ки шавҳарашро зиёфат диҳад. Вай арақи бисёр нӯшида сархуш шуд. Занаш гуфт

– Ана бегоҳӣ ҳам шуд. Бигӯй, ки дар ҷангал чӣ тавр рӯз гузарондӣ, чӣ тавр роҳ ёфта ба хона омадӣ?

Шикорчӣ арақи бисёр нӯшида шерак шуда буд. Вай аз дил гузаронид: «Акнун, ки бой шудам, аз чӣ метарсам? Савораи аспи сиёҳмушкин маро чӣ кор карда метавонад? Чӣ тавр шикор карданам ва ҳар он чӣ бо ман рӯй дода буд, ҳамаашро нақл мекунам». Вай ҳамаашро ҳикоят кард.

Вай саҳари рӯзи дигар аз хоб бедор нашуд. Соҳиби ҷангал савораи аспи сиёҳмушкин ҷони ӯро гирифта буд.

БАРОДАРИ ХУРДӢ
ВА ГУРГИ ХОКИСТАРРАНГ

Буд-набуд як мӯйсафед буд. Вай се писар ва сесад сар барзагов дошт. Рӯзе вай писари калониашро барои чарондани барзаговҳо фиристод. Шаб ӯро хоб бурду аз зери замин гурги хокистарранге баромада, сад сар барзаговро хӯрд. Шаби дигар писари миёна ба чарондани барзаговҳо рафт. Ҳамин ки шаб фаро расид, ӯро ҳам хоб бурд ва гурги хокистарранг аз зери замин баромада, сад сар барзагови дигарро хӯрд. Рӯзи сеюм писари хурдӣ ба чарондани барзаговҳо рафт. Вай як ҷавони гаранге буд. Ҳамин ки шаб фаро расид, ӯро хоб бурд ва гурги хокистарранг аз зери замин баромада, сад барзагови охиринро хӯрд. Дигар як сар ҳам барзагов намонд.

Пагоҳӣ писари гӯлу гаранги сеюми гуфт:

– Ман ин гурги хокистаррангро дошта ҳисобамро баробар мекунам. Бародарон, аз пӯсти барзаговҳое, ки дар ин чоҳо мехобанд, аргамчини дароз бофед. Бо ин аргамчин ман ба олами зеризаминӣ мефуроям.

Бародарони калонӣ از пӯсти гов як аргамчини дарозе бофтанд. Бародари хурдӣ як нӯги онро ба чоҳи чуқур партофта, нӯги дигарашро ба замин маҳкам кард. Баъд бо бародаронаш хайрухуш намуда, ба зери замин фуромадан гирифт, то ки ба дунёи зеризаминӣ рафта, бо гурги