ХАЙМАР-УГУЛ,
БАРОДАРИ ХУРДӢ

Дар замонҳои қадим, вақте ки чархи таърих нав ба ҳаракат омадаву кӯли Сут-Хол кӯлмакҷае ва кӯҳи Сюмбер-Ула як теппаҷае буданд, дар рӯи замин шаш бародар зиндагӣ мекарданд. Онҳо на падару модар доштанду на хешу табор ва на чорво. Ягон нафарашон ҳам зан надошт. Бародарон дар кӯҳу водӣ гашта, шикор мекарданд, ризку рӯзӣ меҷустанд. Як рӯз онҳо ба чарогоҳи беодаме расиданд, ки аз он ҷо навакак аулу кӯчида рафта буд. Бародари хурдӣ аз он ҷо шаш гардани гов ёфт.

— Бародарон, зуд ба ин ҷо биёед, — фарёд кард ӯ. — Бинед, ман чӣ ёфтам? Шаш гардани гов! Ҳозир шикамсерӣ хӯрок мехӯрем, бародарҳо! Шумо ин гарданҳоро пазед, ман як гирду атрофро аз назар мегузаронам, мумкин боз ягон чизи дигар ёбам.

Хаймар-ӯгул то шом атрофро давр зад, вале чизе наёфт. Вақте ки ӯ ба чарогоҳ баргашт, бародаронаш барои ӯ гӯштпорае ҳам намонда, ҳамаашро хӯрда буданд.

— Бародарон, охир ман шаш гардани гов ёфта будам. Мо бошем шаш бародарем. Шумо ҳамаашро хӯрда, бародари хурдиатонро фаромӯш кардаед. Ҳамин ҳам кор шуд, бародарон?

— Ту худат рафтӣ, шикаматро фаромӯш кардӣ, худат гунаҳгорӣ. Бепарвой карда дер омадӣ, худатро сарзаниш кун, — гуфтанд бародарони калонӣ.

Хаймар-ӯгули бечора бо шиками гурусна хоб рафт. Вақте офтоб баромад, вай ба ҷустуҷӯи муш ва юрмон рафт. Ӯ хеле роҳ рафта ба як оббурдаи танги миёни теппаҳои зард расид. Дар оббурда як харгӯши калони хокистарранг мехобид. Хаймар-ӯгул ҳама ҷоро аз назар гузаронд, вале барои харгӯшро задан санге наёфт. Вай оҳиста аз оббурда баромада барои сангкӯбӣ давид. Тамоми даштро давр зада танҳо дар доманаи кӯҳ сангчаи лӯндаеро дид, ки як тарафи он