Ё дар хусуси он ки шеърҳои ба ситоиши забони тоҷикӣ бахшидаи устод Лоиқ ва Бозор Собир ба оҳанги арбадаҷӯиву ситезаписандианд.
Саҳми Мӯъмин Қаноат дар рушди шеъри муосир хеле хуб баррасӣ ва маънидод шуда, аз ҷумла дақиқтар: «баланд шудани ҳисси масъулияти шоир нисбат ба шеър, риояи таносуб ва мантиқи сухан, истифодаи бамавриду саҳеҳ аз захираи луғат ва таъбироти рехтаи забон, эҷодкорона ба кор бурдани имкониятҳои дохилии арӯзи тоҷикӣ ва қофия» аз ҷумлаи вежигиҳои ашъори устод Қаноат дониста шудааст, ки мушоҳидаи олимона буда, аз саҳми шоистаи устод дар шеъри муосир гувоҳӣ медиҳад.
Моҳияти ашъори устод Лоиқ аз чӣ иборат аст? Саҳми арзандаи устод Лоиқ дар дигаргунсозии шеъри навини мо, бозёфтҳои адабиву дастовардҳои барҷастаи шеъри устод Лоиқ дар мақолаи «Аз ман умри дубора хоҳад монд» бо камоли дарки шеърияту тозакориҳои шоир равшану возеҳ ба қалам омадааст.
Чунон ки гуфтем, Абдураҳмони Абдуманнон кӯтоҳгуфтор аст ва аз сухан сухан намебофад ва беҳуда ҳарф намегӯяд. Баъзан чунин менамояд, ки ӯ дар ҳолате ки ҳанӯз суханони гуфтанӣ дорад, аз кашол додани сухан худдорӣ мекунад ва суханҳои ногуфтае дар паси ҷумлаҳо мемонанд, ки ин вазни суханони гуфташударо бештар мегардонад. Аммо дар ин мақолаҳои кӯтоҳ ӯ арзиши аслӣ, махсусиятҳои асосии асарҳоро менамоёнад.
Фаъол будани қаҳрамони лирикӣ дар шеъри Гулназар зодаи туғёну амвоҷи баланди эҳсосот ва дарди инсонӣ будани шеъри Гулрухсор аз мушоҳидаҳои дақиқи муаллиф аст, ки маҳсули пажӯҳишҳои ӯст. Муҳаққиқ ташаккул ва таҳаввули шеъри Гулназарро нишон медиҳад, хусусан дар шеъри озод ва мақоми тасвирро дар эҷодиёти ӯ таъқид мекунад.
Дар мақолаҳое, ки ба Гулрухсору Гулназар бахшида шудаанд, ӯ аз эҷодиёти ин адибон чунон далелҳое меорад, ки метавонанд бо шарҳи муаллиф хусусиятҳои асосии шеъри шоирони номбурдаро муайян кунанд.
Масалан, ин ки «шеъри Гулрухсор зодаи туғёни амвоҷи эҳсосоти баланду самимист, чунин эҳсосест, ки аз дил ҳамвору якнавохт берун намерезад, пастиву баландиҳо дорад, гаҳ дилҳоро ба ҷӯш меовараду гоҳи дигар алами касро бармеангезад, якеро илҳому сурур, дигареро ҳузну андӯҳ мебахшад.