Хандаи модару Муниса баланд ба гӯш мерасид. Дар болои мизи дарстайёркунии онҳо кабӯтараки сап-сафед, бо пои докапеч лангида-лангида ин тарафу он тараф рафта, аҳли хонаводаро шод карда буд.

Комрон ба чашмони худ бовар намекард.

– Мунисаҷон, дидӣ ман кабӯтараки сафедро накуштаам, дидӣ?

Боз чашмони Комрон пур аз об шуд.

– Писарам, ин рафтори нозебат аввалин ва охирин бояд бошад. Ҷонваракон низ падару модар доранд, зистан мехоҳанд, – гуфта модар Комронро ба оғӯш гирифта аз пешониаш бӯсид.

Падар низ ба суханони модар ҳамроҳ шуда:

– Фарзандонам, табиатро бояд дӯст дорем ва ҳифз намоем, кабӯтари сафед ба тамоми инсонҳои дунё паёми сулҳ ва дӯстӣ меорад, – гуфт.