Боре ба Бахтиёр гуфтам:

• Офарини Шумо. Ин қадар номи рангу бӯ, ин қадар унвони гиёҳу буттаҳоро аз куҷо ба тоҷикӣ ёфтед?

Хандиду гуфт:

• Ёфтем, дар кӯҳу пуштаҳои худамон ҳам будаанд. Албатта, ҳастанд! Аммо маҳорат, дониш, муҳаббат, садоқат ва ирода лозим аст, ки онҳоро дарёбем.

Боре ҳамроҳи Бахтиёр ба Ёвон рафтам: ӯ - рӯзноманигори номӣ ва ман – навкор. Он вақт водии Ёвон ба саҳнаи воқеии диловарию шуҷоат табдил ёфта буд. Шабакаи обрасонии Ёвон-Обикиик, ки сохтмони зарбдори умумиҷумҳуриявӣ эълон шуда буд, дар арафаи анҷомёбӣ қарор дошт. Суратгири номии мо Сафарбек Фозилов лаҳзаҳои ҷолиби сохтмонро аксбардорӣ мекард. Вай ҳар лаҳза мегуфт: «Гуфтаи Сергей Баҳодуровичро фаромӯш накунед!»

Сергей Баҳодурович – Сироҷ Музаффаров – ёвари котиби масъули рӯзнома, пири мо, иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ пеш аз сафар ба мо дуо дода гуфта буд:
«Дар шумора барои мақолаи шумо ҷо мемонам. Материали нағз гирифта биёред».

Марди аҷибе буд Сироҷака! Ҳар саҳар кабинет ба кабинет мегашту мегуфт: «Миён маҳкам-мӣ?!» Яъне, саломат ҳастед? Қобили кор ҳастед?

Мо баъзан хастанопазирӣ ва иродаи мустаҳками ин мӯсафеди ҷангдидаро мушоҳида карда, аз хастагии худ шарм мекардем, аз нав камари хизмат мебастем.

Вақте ки 28-солагии Ғалабаи Бузургро бар фашизм ид мекардем, ман ба ӯ шеъре бахшидаму дар «Комсомоли Тоҷикистон» чоп кардам. Он шеър дар маҷмӯаи «Нардбон»-ам низ ҳаст. Чанд мисраъ аз ҳамон шеър:

Рӯйи сина мезанад ҳар рӯзи ид
Медалу орденҳои беҳисоб,
Ҷойи ёрони шаҳидаш ҳам ба меҳр