Кӯҳ манбаи ризқи фаровон, сарчашмаи оби равон, парваришгоҳи дорую дармон, хазинаи бепоён, паноҳгоҳи ҷовидон, шукӯҳу шавкати даврони мост!» (саҳ. 54).

Дар роман аз услуби нақл, тавзеҳу ташреҳ ва ривоят ҳам истифода шудааст. Барои қиёси симои баъзе образҳо нависанда аз услуби тасвири қиёсӣ низ суд ҷустааст.

Ҳамин тавр, романи мустанади Бахтиёр Муртазо «Нақби Истиқлол» асаре ҷолибу хонданӣ ва мондагор буда, дар мавзӯи муҳими замони соҳибистиқлолии кишвари азизамон навишта шудааст. Нависанда таърихи нақбканони Тоҷикистони навинро бо шебу фарозҳояш ба гунае тасвир кардааст, ки қабл аз вай собиқа надорад, аз ин ҷиҳат, асари мавриди назар ҳамчун асари таърихӣ романи ягона дар мавзӯи мазкур мебошад.