гарм. Кӣ бошад? Пиразан бо модари Сабзагул ҳамсол намуд. Қомати камонӣ, мӯйи барфосо ва холи бари рӯяш худои хонаашонро мемонд. Дилаш гум зад ва кафлесро аз дасти пиразан хоста, «Шумо рафта пеши бобом шинед, ман худам таом мепазам», — гуфт гунаҳош сурх шуда.
Момо ба дег об рехта-рехта ба эътироз гуфт:
— Не, духтарам, шумо меҳмонку...
— Ҳеҷ гап не, хола, ман ҳам фарзанди шумоям.
— Дар чӣ касб мехонӣ, духтарҷон?
— Муаллимагӣ.
— Барака ёб, духтари хушлафз будай, ба бачаҳо зуд унс мегирӣ. Ҳа, ба ёдам омад. Абдураҳим дар бораат гап зада... Мӯйсафед розӣ шуд.
— Мм, раҳмат ба Шумо. Абдураҳимҷон — бачаи бамаънӣ, раҳмдил. Якдигарро эҳтиром мекунем...
— Гардсӯз пухта метонӣ?
— Ҳа, — арз кард духтар ва бо як чолокӣ дегро шусту ба пухтупаз пардохт.
Абдураҳимро гӯё мор газида: назди болин менишасту панҷаҳои беморро мемолид, ба зомини ҳории ӯ лаклак музди ноҳақӣ мечаспонд. Файзулло номзади писандидаашро ёр гирифт, кори шоистае. Дареғо, бе машварати падар. Ва ҷони мӯйсафед ба орзуву омолаш сӯхта? Худ, ки ба шайтоние олуда намешавад, ҳамаро покиза дидан мехоҳад. Дар маъракаҳо бадзиште ниқобпӯш оҳангдор сухан мегуфт, чанд рӯз пакар менамуд. Чаро назарбозе аз хеш аллома метарошад? Ғаммозиҳои бенамозон падарро бемор кардааст.
... Бо даъвати мӯйсафед як рӯзи гарми тобистон фарзандонаш сарҷамъ шуданд. Чеҳраи падар шукуфт. Холаи Ороста дастархони шомгоҳиро пурнозу неъмат орост. Сирри ҳамоиши фавриро ба ҷуз модар касе намедонист. Бобои Маҳмадалӣ, ки аз хурдӣ сағир монда, баазоб калон шуда буд, фарзандонашро хоршавӣ