воз монд. Мӯйсафед, ки якум бо обу хоки деҳ дил баставу шаҳрро шаҳр шунида буд, кулбаякашро аз қасри шоҳнишин афзалтар мешумурду ба чӣ ҳавасҳое сунҳор тақи чашм карда мегашт, миёни абрӯҳош гиреҳ афтод, таҷанг шуд. Ғазабаш ҷӯшид. Чашномаш ба бозӣ даромада, вазъи безеб гирифт. Нирӯи хашм ӯро ба пой хезонд ва тасмаи миёнашро бадҷаҳл кушоду ба сиёсат пардохт.

— Дар кадом шаҳр? Чӣ, ин гапҳои мо барои ту қадре надора? — падар боз чизеро андешиду тасмаро ба паҳлӯяш ниҳод. — Ай келини шаҳрӣ Саттори фунгӣ чӣ обрӯ гирифт? Дуюмбора бишнавам, забонта мебурам!

— Мо... ба наздикӣ фарзанддор мешавем...

— Оҳ, Худо зад, бигӯ! — муште ба пешонӣ фуровард падар ва тасмаро ба банди даст печониду ба сару рӯи Файзулло шаппидан гирифт. — Ту маро дар дами пирӣ шармсор кардӣ-а? Забонта кирм хӯрда буд, як даҳан мегуфтӣ!?

— Рӯм нашуд, ба гумонам дарак дорӣ...

— Ҳе, рӯт дар гӯр, нокас! Кайки тайи пӯстин! Мор! Ҳар дафъаи омаданат худам ҷудо, кампири очаат ҷудо дар ҳамин бора гап мезадем. Ту бошӣ, гӯшҳот гӯшҳои хари Самеъи Иброҳим ворӣ ҳам буд! Бадзоти ҳиллагар Ношукр! Чанахс! Ҳе, дар рангат... шошаи саг! Малъун, бихез, аз хона баромада гум шав!!...

Абдураҳим аз таппиши ноҳамвори майнаи сари мӯйсафед ҳис кард, ки дар рагҳои хунгузари дил мубодилаи моддаҳо ба амал омадааст. Тораҳои хунгарди асаб ба рабти дил муназзам кор бикунад, хуб, вагарна ... Якҷо бо Сабзагул аз анорҳои савғошон дар чиние ҷафида, шарбат омода сохтанд. Духтар шарбатро ба пиёлае паймона кард. Сипас, пиёларо ба бобоии Эмом дароз кард, ки ба бемор чанд қатра бинӯшонад. Шарбати анор нафъ бахшоид ё на, чашмони марди пир нимбоз