рахшиданд. Дар чеҳраи заҳири вай осораки хушнудӣ нақш баст. «Духтари падардор ...», — аз дил гузаронид бобои Маҳмадалӣ.

Пирамард тайи чанд ҳафтаи беморӣ ранҷ мекашид, пӯст болои устухон монда буд. «Имрӯз не, пагоҳ нағз мешававам», — гӯён аз духтур гурехт. Акнун фишори хун ба ӯ балои ҷон шуда. Хотироташ дарҳам-барҳам мезанад. Чашмкушоӣ бароиш мушкилтар мешавад, танаш аз ҷойгаҳ ошноӣ мекунад, равонаш меравад. Ва, бегоҳирӯзӣ, мӯйсафед рӯи парбистари сафеду озода, ҳамдилону ҳамсолонашро мешинохт ё на, маротибаи охирин чашм кушод, замину замонро калобаи гардон дид. Чизе андар маркази сараш таркид, гӯшҳояш қуфл заданд. Ӯ дигар на офтобро шинохту на моҳтобро, на дамидани субҳрову на фарорасии шомро.

Фавҷи одамон «гаҳвора»-и мӯйсафедро аз деҳа бароварданд. Оҳу нолаи ҷонгудози кампири Ороста ба фалак печида, мегӯй осмонро дуди ғам тира гардонд. Ҷисмеро рӯ рӯи даст мебурданд, ки барои ҳама азиз буд. Хурду калон аз марги марди поксиришт дилхун, хайрбоди вопасин мегуфт.

Тӯдаи пешрав дар миҷҷа барбастан ба бари пушта расид. Азизони дил, аҳли табор ва раҳбарони ҷамоа аз хизматҳои мӯйсафед ёдовар, дақиқае ҳамӯш истоданд: «Рӯҳат осуда бодо, пири бадавлат!» Рӯи гӯрҳо бошад, лолаҳои шукуфта ҷумбиш мехӯрд. Лолаҳои дамида аз қисмати фавтидагон нишона буда?

Ҳине ҷамоа ба ҳамворӣ мефуромад, Файзулло ба деҳа расид. Расид, вале чӣ суд? Ҳадаҳа ҷониби гӯристон роҳӣ шуд. Саф-сафи ояндагон дар нигоҳаш лашкаре тобид, бар сари ӯ ҳамлавар.