мудир қоҳилона, гумонат аз косахона раста буд. Ситор мегиронад аз аламу андӯҳ ва дар оташаки он раҳи халосӣ мековад, талхиҳои зиндагиро ба талхӣ куштанӣ мешавад. Куштан куҷо, кош лоақал шабҳо ба хобаш намедаромад ин нишони шум... Ду милисаи хунукбашара дастонашро паси пушт баста, оҳанги истинтоқашон ҳақоратомез пеш-пеш мебарандаш. Ва дар як хона (камера)-и панҷарадор меандозанду носазогӯён дари дутабақаи оҳанинро шараққос занонда, қуфли даҳмание меовезанд, ки ба зорӣ медарояд, «Оҳ, сагераҳои бесоҳибам!», — гӯён панҷараро меқапид, лек дастҳош дар банди мӯйҳои ҳамболинаш мепечанд... Ҳамсараш аз хоб тарсида бедор мешавад...

— О-оҳ..., — сари нисф бемӯяшро миёни панҷаҳош фишурда, нимғурмаву тунду тез нимхез ҷунбиш меҳӯрад Сафар Обид.

— Об биёрам!? — омодаи хизмат мешавад ҷонишини рамзфаҳмаш.

Сари инкор меҷунбонад. Ранги пуркидаи ба оҳу воҳ даромеҳtai мудири бегурда ҳоли фарди назъи ҷон, аз-они дастёраш бошад, як биҳилталаби аз `раҳи дури дур расидаро мемонд. Аз нирӯе боз таккон меҳӯрад, намефаҳмад чаро. Шояд боиси он ки яке бачаи оҳангар нишони тиллоро пеши бар овехта—будагист, албатта, дастпарвари киву куҷоӣ буданашро мепурсанд — бадағдаға пеши садри имтиҳонгир менишинад, суолҳо як taraf монда, беҳуда мепӯкад. Чашми ҳамагонро дурахши нишони тилло мебарад. Марди айнакӣ абрӯвони ғафсашро боло кашида, чизи навиштаашро сарфаҳм равад-ку хуб, дилаш гуп-гуп мезанад, аъзоаш хашм мегиранд ва фавран ба унвони Сафар Обид лаъпатнома менависанд. Ваҳ, аз пушти шогирди нохалаф овозааш ба Қофу Қайсар мерасаду боз муаллими қаторӣ мешавад. Шармандагӣ! Уф-ф, ӯро мансаб мефорад, наход заҳматаш барбод биравад. Мефоradaш, гаҳе барои имзояш