Ҳама ба сукути доманадор рафтанд.
— Чӣ ҷойи тарс, кадом қонун вайрон шуда? Нишони тиллоии шогирд — шарафи устодон, бидҳедаш! — бебоқ бишкаст хомӯширо муаллими адофаҳме.

— Ба гуфтан осон! Пагоҳ пешрави дор мојем. Кӯдакомона кӣ соҳибӣ мекунад? Бачаи Ҳофизи оҳангар аз ҳамаи фанҳо «панҷ» гирифтааст. Хандаовар! Масалан, шумо ба дониши пурраи ӯ аз кимиё бовар доред?

— Берӯйихотир аз рӯйи виҷдону ҳақиқат баҳояш мондаам! — ба ифтихор гуфт Нозим Шарифзода.

— «Виҷдон! Ҳақиқат!» — мазмун гирифт устоди муаллимонро Сафар Обид ва афзуд: — Моҳиятан ин калимаҳо кӯҳна шудаанд, пирам.

— Калимаҳо не, тафаккурамон кӯҳна шудааст, Сафар Обидович.

— Бо ишораи Шумо, тарсончак будаем, пир!? — як андоза омурзиш дошт хитобаи Сафар Обид. — Бачаи оҳангара чию тиллогирӣ — чӣ?

— Тарсончак набошӣ, аз пешниҳоди нишони тилло чӣ метарсӣ? — аз ақидааш барнагашт Нозим Шарифзода. — Мо фахр мекунем, ки аз мактабамон дар гулшани дониш навниҳоле қад мекашад.

Ҷони гап, Сафар Обид аз ҳасуд ин амалро раво намедид. Чаро ки табиаташ ба накӯкорӣ омӯхта набуд. Ва сари тухмрангашро молида-молида нигоҳи сардашро ба шифт дӯхтаву арақи дамидаи пешониашро бо лаби пиҷакаш чабида-чабида, гӯё навгоние меандешид. Аммо аз магзи набуда чиро ҳам фикр мекард? Ба раддияи шахсӣ бошад, ҷурм намеёфт. Панҷараи «панҷ»-ҳо дами раҳашро баста буд, агар не, бачаи оҳангарро барои «аъло»-хониву одоби ҳамидааш ба ҷазо низ мекашид. Худо дастонашро кӯтоҳ карда буд.

Аъзои Шӯро аз мавқеъ набаромада, асолати хешро намефурӯхтанд. Ҳама талабгорӣ дошт, ки дастпарварашон