— Чӣ — и-и-й?! Наход ту Ҷамшед бошӣ? А?..
Чипта аз дасти носфурӯш ғалтид. На пеш ҷунбиду на пас. Ришашро пӯшонд, ки натобад. Раҳи гурез меҷӯфт. Шофири шитобзада дари паҳлӯяшро тараққос пӯшида, садо кард:
— Ҳе, маланг, зуд сувор шав, ки ба ин сару мангалат дар адир мемонӣ!

Сафар Обид ба худ омада бошад ҳам, халтаро бор карда наметавонист. Кӣ мегуфт, ки сарнавишт оқибат онҳоро дар бозор вомехӯронад. Ӯ боз аз ҷувонмард хоҳиш кард, ки кӯмакаш бирасонад ва дукаса халтаи нимаи носро ба поймонакҳои автобус боло кашиданд.

Дар обу арақ тар шуда буд Сафар Обид. Ёрои ба рӯйи ошно нигоҳдовардӣ надошт, балки меваҳмид, гӯё кадоме таъқибаш мекард. Мехост автобус таёра шавад ё пар барораду бол биафшонад ва ӯро, Сафар Обидро, дуртари дуртар бибарад аз назари таъқибгараш.

— Роҳи сафед, бобо! — шунид носфурӯш аз тирезаи паҳлӯяш, вале ба берун аҳамият надод, нанигарист.

Дар пиндораш автобуси пуродам Сафар Обидро ба наздикиҳои хонааш не, рост ба мурофиа мебурд...