РАССОМИ БӮР, ПУШТИБОНИ ЗӮР,
СУЛТОНИ, «ТОЗИИ ШИКОРИ»,
«ГУРГИ ПИР» ВА ПАҚАНАИ АЙЁР

Ҷазои қисмат ин шуд, ки ба коргоҳи нав орогар оварданд: як мӯсафеди сиёҳрӯйи бемӯйлабу бериши кулоҳдори муғамбири ғаммозу бас аёр. Беҳунариш аёни бандаҳо буд, аммо ба забони ҷумла мурғон мехонд.
Гӯё дар қаламрав, ҳатто рӯйи олам набуд рассоме, ки тасвир хуш дошта бошад, Беҳзоди мониқалам ҳам.

Аз куҷо печида ин дуди сияҳ ба рӯшанистон?
Як сағераи говландии попӯши кӯҳнадори бесоҳиби ҳафттангақарздор буд, Ҷӯраи Бӯр. Мехӯрду мегашту мехӯфт дарбадари хонаҳо. Ба воя расид, ба вояи танпарварӣ. Кулли мусаввирони дунё агар медонистанд, ки фарде дар чунин завқу фаҳм ва фиросот думболагир хоҳад омад, тарқи нигоргарӣ мекарданд. На, Ҷӯраи Бӯр наёмаД, ӯро бидуни хоҳиш — ҳамчуноне сағро базӯрӣ шикор мебаранд! — оварданд, аз ҳич чиз ҳар чиз сохтанд.

Ҷӯраи Бӯр китфони хамида, панҷаҳои кафида, шими кабудфоми дарида, чашмони мешин атрофаш соязада, мӯйсари бӯр, лабони ғафси лӯлиёна, бари рӯ холи гӯштӣ, ҳам дунбаи хубе дошт. Ва яқпал-яқпал раҳ гашта, ба нигоҳе баандеша метобид. Ҷавонсардор ӯро муаррифӣ кард. Чаро аз як рассоми овозадор бедарак мондаем, а? Ҷӯраи Бӯр мегӯй, ба замин роҳ намегашт.
Аҷаб орогаре, ки бо худ ранге, мӯқаламе, лоақал картоне набардошта, мисле Одамхудо бошад! Амали ӯ на тасвири ангораҳои кӯҳистон, як таровиши поки қалам ба манзари шарқнёна бойистӣ буд.

Вақт аз мо мерафт. Ахли илм дафтару қоғазу қалам
бардошта, хонаи холиро ба ихтиёри рассоми «мӯътабар» вогузоштад. Андак пас як устон сихмӯйлаби дандонҷирики даҳоняла дастёраш омад. Мегӯй аз мӯқалами