Ҷӯраи Бӯр мӯъҷиза метаровид. Ҳаққи заҳмат ба гиромидошти алломаи бузурге барги сабз рақам буд. Мардаксурати ҳарис кофта-кофта як чойники чулукишикаста ёфт. Ва пойин фуромада, лаби хати об онро хокшӯ кард.
Баъдан, чӯбакеро ба чулуки чойник андохта, бурду овард. Ҳамранги зани ҳамл вазнин-вазнин боло омад.
Пораи матои чиркинеро рӯйи миз ҳамвор намуд. Яке духтари сиёҳчеҳра дар лаълӣ нонҳои гарм, халтачаи шакар, мағзу мавиз ба таъзим овард. Орогари беном ба вазни паси мулопиш оҳиста шишт ва бо устои сихмӯйлаби дандонҷирики даҳоняла, ки аз нафасаш бӯйи нофорам мехест, аз ҳамхоба набудани шӯи духтараш огозида, то мурғони курки тори кохдонҳо пӯкиданд. Касе ба ҳуҷраи «меҳмонони олиқадр» сар намехаст, ки бо нуктаи беҷо нуқтаи олии иҷодро мекушод. Рассому дастёраш мегуфтандӯ механдиданд. Ҳуҷҷатгузоре батарс-батарс дарро кушода, ҷадвал ё қалами гумшударо мепурсид, сиёсат мешунид, ки кайфияти Ҷӯраи Бӯрро халалдор накунад. Хурду калон нӯк-нӯки по мерафтанд, ки аз шарфаи он хотири орогар биёзорад, нуқтаи иҷод тавлид намешавад. Нуқтаи номаълум дар пиндорҳо кашфи орогар хоҳад буд. Ҷӯраи Бӯр баҳузур чой нӯшид, бовикор нос, чанде ҳамёза кашид ва хеле дер ним пиёла луоби сабзтоби порушаклеро аз даҳон ба рӯйи фарши обзада шоронд ва... намози зӯҳр раҳти сафар баст.

Субҳи чандум буд, Ҷӯраи Бӯр бо рафтори дигар омалкамгап, хаёлманд, чашмонаш сурҳу варам ва хастаҳол.
Ҳар ҷо бошад, шаби дароз болои мавзӯъ майна об кардааст. Дидагиҳо мегуфтанд, ки соатҳои кашфи орогар фаро расида. Пагоҳӣ чой, нони гарм ва лаълии себи хубо니아ш бурда, дарашро бастанд. Носкашӣ набаромад, даҳоняла низ ба наздаш надаромад. Пашша сӯяш пар намезад, ки аз ҳаври даҳонаш болу пар месӯхт. Ҳолати офтобшин дарро кушоданд, садое не. Тарсиданд, ки