Ҷӯраи Бӯр ва устои найрангсимои хиёле дам ба дарун заданд. Боваршон ҳич набуда, ки Султонӣ равон шеър бигӯяд ва ҷурм кофтанд. Писханд заданд ба ҳоли шоираки навруста. Дер гоҳ як шеъраки ӯ сарманшаи шӯхтабъон озораш медиҳад. Аз хона мебарояд, ки дидагиҳо аз дуру наздик «Бурхоно, ёри ҷono, ғӯладинго, Ғел-ғелак назан, эҳе, шикаст ду линго!» — гуфтаву масхара медорандаш. Вазни арӯз куҷо, аз сухансанҷӣ бехабар аст, бечора. Усто ба ду рӯ тоб хӯрда, аз ханда монд ва «ай и шеър бӯйи бад миёя!» — гуфт. Рассоми пир, ки ҳамеша ба мӯҳои сараш ранги бӯр мемолид, пешониашро кафмол дода, каллаи говсураташро ҷунбонд. Султонӣ шӯхиомез фаҳмонд, ки дар ҳаққашон манзумае иҷод кардаву мақтаъи он ин аст: «Аввал Бӯру охир Бӯру в-он Хуршеди хур!» Сиёҳрӯро нафорид ин мисраъ. Ба ёдаш пораи «аввал зану охир зану в-он гоҳ зану мард» омад. Танутӯши нохелидан орогар ҷумбиш хӯрд. Султонӣ масти шеърхонӣ надонист ба вай дармефитад. Орогари лӯлиранг бепарда бонг зад:
— Бихез, гум шав!
— Хуни нофи мо ҳам дар ин Ватан рехтааст, — ҳамҳанг посух дод Султонӣ.
— Ба ту кӣ ҳуқуқ дода, ки моро таҳқир бикунӣ?! — аз пушти орогар ҳарф зад устои сихмӯйлаби дандончирик.
— Ту аз ҳайвон камӣ надорӣ! — орогар ба Султонӣ теғ кашид. — Чӣ, аввалу охир ман зани шогирди худ.
— Хуршедам?!
— Ҳа, қофия танг омада.
Ва, Султонӣ дар толор ба кораш пардохт. Яке болои сар сиёҳрӯро бо алфози ношоям дид, ки тайи обу арақ меларзид. Аз худ рахид, ба шиками дами Ҷӯраи Бӯр шатта мефуровард, вале сарвари коргоҳ Хайриддин Зоҳир бо ин «алкоголик»-и худозада ҳамнишину ҳамсояи дарбадевор буд. Боз «гуноҳ»-ашро санад навишта, ӯро пеши