Ин хабар аз даҳони зани Аҳтамча ба шаҳр печид. Чунон риштанду бофтанд, ки Султонӣ дар назари атрофиён аҷҷубаи ростина тобид. Шиносон аз бараш пичинг партофта мегузаштанд. Пархоши ӯ бо орогари «маъруф»-и замон Ҷӯраи Бӯр, ки ба «кашф»-и нотакрор санги сари роҳ шуда буд, афсона шакл мегирифт. Нодидаҳо дар ҳошияи он аз худ чизе мебофтанд.

Пуштибони олуфта, ки бехираду хирадмандро ба як чашм медид, омад. Паканаи ёвараш дарҳол расонид, ки аз пархоши муштзӯре орогари ба кашфиёт ормонӣ ва дастёронаш дастгаҳу тиргакашонро ғундошта, ғайб задаанд. Сар дар похошон бинҳод, гӯш накарданд. Ҷӯраи Бӯр савганд хӯрдааст, ки бо Султонӣ рӯ бинад, баргашта аёли русашро наёварад, рӯ-ш сиёҳ! Ана, муриди орогар шоҳид аст. Лаклакқади гӯшҳои дароз-дарози ба параҳои сараш часпидаву ба тозии шикорӣ шабеҳ ин суханонро об дод. Хайриддин Зоҳир чиготҳои серамалаш барҳам кашида, чашмонаш барқсон рахшида, сигор гиронд. Амр кард, то Султониро биёранд. Вай дар курсии маҳмалин сика зада, нарангушт ба пешонӣ, ҳамҳамаву ҷамҷама дошт. Вой, Султониро як фаҳӯли пасти паҳолмӯ «андарз» хондаву фиребида, барбабар овард.

— Бишин, исёнгари замона!! — хурӯшид Хайриддин Зоҳир нимхез шуда.

Султонӣ нигоҳаш дар нигоҳи ҳокимча, шишт. Паҳолмӯ омодаи амр, дастҳо пеши бар истод. Хайриддин Зоҳир гуфт:

— Чӣ гап гузашта?!

— Ба Худо, воқеаи динагӣ афсона буд, — сар аз пеши похош набардошт Султонӣ.

— Аф-со-на?!

— Чунонки афсона буд. Бачаҳо ҳазлу мутойиба доштанд. Ман ҳам шарик шуда, ба Ҷӯраи Бӯр «аввал Бӯру охир Бӯру в-он Хуршеди хур», — гуфтам. Гапи мо