гурехт. Орогар бо устову хаттот мисле аз шавҳар қаҳрӣ рафтанд...

— Шуд!! Аввалтире, ки ба ҷигари ман задӣ, ин тӯй! То ин маҳал ҳеҷ кӣ маро каҷ нигаҳ накарда буд. Хостӣ муҳити олуда намоиву маро шармсор? Не, арзата навис!! Нахоҳӣ, маҷбур ҳаят мекунем!

Султонӣ таҳаммул пеша кард, ки мумкин ҷавонасту ҳамин замоно аз аспи ҷаҳл мефурояд. О, раҳбар бидуни боздошти василави муназзами ҷомеаи вобастааш бофазилат низ бошад. Ба шуморе омадани Хайриддин Зоҳирро як баҳор шуд, вале ӯ дар ин идора мӯйи сар сафед кард. Даҳ баҳори бутун ба шикастурехти одамон шарикасту дар зиндаву мурдашон ҳозир. Ӯ аҷаб номардиҳоро дид, лаб таки дандон газид, касеро дар ғойибаш сиёҳ накард, ҳам нанавишт ба мақомоти боло аз нобарориву беадолатиҳо. Ба дартозин рӯбаҳакони муздпараст хандааш меомад, ки ба даври сарвари нав парвона мегарданд. Хомтабъҳо оби ширгарму собун муҳайё медоранд. Танраи айшдӯстро мефорад ин рафтор ва «буз»-ҳои лаппиро мавриди зарурат истифода мебарад. Гоҳе аз андак хато сахт пешпо мехӯрад. Ҳамон Ҷамолзодаи Фозил ба ин ҳол афтид-ку. Атрофи идораи воридатош афзун мағал бисёр аст. Ӯро, Ҷамолзодаро, онҳое пешпо доданд, ки худ сари кор овардаву падарвор сарашонро сила карда буд.

Сархӯр Аҳтамҷае, ки омаданаш ба ин даргоҳи бошарофат ва бошафоат номумкин буд, ниқор меҷӯяд. Дар косаи ақл намеғунҷид, ки як паканаи ношуд ба курсии ёварӣ биншинад. Нақшаро падараш Гӯргалӣ тарҳ мекашид. Фаҳмондаш, ки ба хати форсӣ качу килеб навиштанро биёмӯзад, забонаш дароз мешавад. Фуки борикат дар гӯр, хилагаре, паканаро меовард ба идора-ву ҳуҷраҳои кориро давр занонда соатҳои дароз нишаста, ба дили худ хушгӯӣ мекарданд. Аёраки бозингар ба ҳарфи хурду калон сарҷунбон кур-кур хандида, мепазируфт