Вай мегуфт, ки қади ӯро як ваҷаб набинед, ҳамон андоза ба дарунаш нуҳуфта қадест.

Хазони рӯйи Гӯргалӣ аз ҳасурд ранг парварда буд.
«Сайд»-и навбатии ӯ Ҷамолзода шуд. Шабҳо харитаи «ҳуҷум» мекашид. Аз мушоҳидаҳо медонист Султонӣ, моҳҳои дароз рисмони тевалан «буз»-ҳоро фарох партофт соддадили Ҷамолзода. Ва, «ҷарандаҳо» шикамсерӣ хӯрдаву вармосида, соҳиби хонаҳои шишагину мошинҳои сабукрав мешуданд. Бо дидори ӯ аз дур чорқад сӯяш медавиданд. Рӯзе, аз нуқтаи доғ моҷаро бархост. Худо бигирад нафси Гӯргалиро, аз хазинае, ки ба ятимон ихсон пардохт мешуд, камаш расид чи бало, новаки осиёби ҷомеаро у реб гардонд. Ҳар дафъаи дидор бо Ҷамолзода оғӯш мекушод, фуки борикашро ба гардани сафеди вай мемолид, ҳини берунравӣ попӯш пеш мегузошт, нимарӯзиҳо дар ҳараки боғ якҷо менишастанд, вале аз пушташ менавишт. Ҳақ номи Худои бузург аст, розҳои ошиқонаро дар замири ӯ ба ҷорӯбкаши сию сесола Гӯргалӣ бедор карда буд. Охир бо ҷурми ишқварзӣ ба зердаст мутаҳҳамаш донистанд.

Сарвари нав Муҳаббати Файзро бад-ин минвол беобрӯ кард.

Гоҳе фаҳмид, ки Хайриддин Зоҳири камондор меояд, ӯро «дил зад», андак монда буд заҳракаф шавад. Камондори ба ин даргоҳу вазифа ташнаро кайҳо мешиносад. Ба ном соҳибтахассус, аз илму фарҳанг фарсахҳо дур аст. Ба камондор гуфт, ки дар дунёи фонӣ чорта айшу нӯш мемонад, ба сафарҳо барояд, аз коргузорӣ дилпур бошад. Василаи ин хушомад бачаашро овард:
як паканаи пешонӣ дунгидори лабон ғунҷасони сараш навтароши пойафзори ҳарбидори айёре. Аввал ғаждипарто гузарондаш. Фазои қории идора ба зоҳир ором шуд. Пешин ғаммозиву дурӯғиҳоро Қаландари пахолмӯйи хомфарбеҳи бехонаву дар ангеза медод. Шӯр меангехту