Ҷӯраи Бӯр мӯйсарашро шона зада, шиму пиҷчаки се баҳор боз ба пораҳаки собун доғашро ба ифоқа оварда, дунболай ҳакамон бархост. Пешорӯи дастранҷи Додарбеки Расо истода, лабони ғафси лӯлиёнааш бурма, ҷигот меандохт, ки мазза надорад». Ҷавони ташнаи тасвир муштоқи ҳарфи сипосе, мурооте шармгин буда. Ҷӯраи Бӯр даҳон инҷ намудаву бинӣ кашида, кухкуҳу пӯҳ-пӯҳ мекард. Айнаки шикастаро ба чашмони муғулиаш ниҳоду занҷиракашро дар гӯшҳои калон-калонаш баст ва рӯ ба тасвираҳо хумор андохт. Ҳакамон мазмун бардошта, чизе менавиштанд. Рассоми бӯр ба «чеҳраҳо»-и Додарбеки Расо лабпуртак мезад. Қавияти мантиқи рассом ба ҳакамон хуш омад, ки нигоргари рангинхиёл башумор дорем. Ҷӯраи Бӯр амсоли рӯбаҳе, ки ҳолати мурғдузди дар обмӯрӣ руст мешавад, ҷисмашро болову поин мекашаду батезӣ намебарояд, лоилоҷ кулоҳи нимдошташро бардошта, каллай бемағзашро шамол медод ва нафастанг чапу рост меҷунбонд мӯйлабҳои тор-торашро. Ниҳоли кинаварзи орогари сияҳрӯ мева талх баста буд. Ӯ ҳасуди музтариб месӯхту аланга мегирифт, хок мешуду бод.

Мегӯянд, ки ҳар бандаи хокӣ ҳунари фитрие дорад, вале иддае аз кашфи он бенасибанд. Шоҳиди ҳолед, Ҷӯраи Бӯр ба ҳамон танутӯши ноҳелидаву фаҳӯл ва табъи ҳамешагӣ малӯл боркаши хубест, ҳам савоби зиёда мегирифт аз пушти ин амал. Яъне, халтаи мӯйсафедеро аз бозор то хонааш мебурд, беминнат соҳибхона муште гандум, пораи нон, ҳеҷ набошад чанд тангае ба чебакаш меандохт. Алъон дар миёни мусаввирон як марази бедавоист.

Ҳакамон ба ҳуҷраи қандилҳош фурӯзон рафтанд.
Ақоид атрофи «Тӯй» ҷунбише дар иҷоди мусаввирон баамал овард. «Суннатҳои миллиро бо назокати аҷиб менигорад», — баён дошт сари ҳакамон Раҳмати Ҷовид. Аз ин баҳо ба тани Ҷӯраи Бӯр мурғак давид, беқарор