кулоҳашро аз сар бардошт ва гапро ғоз дода — ғоз дода, ҳамаро гаранг кард. Ба хости ин муғулрӯ кӯдакони батӯйомада набояд аз тори сафилҳо дида бардӯзанд. Деҳаро аз ёд баровард, ки шинухези мардумаш табиист. Арус паҳлӯи шоҳ хандон бошад, беҳ. Кабки даруни қафас хониш барорад. Чодири гулдӯзӣ аз шоҳу арӯс дур воқеъ нест, чаро? Рангҳо нофораманд...

— Кадом рангҳо? — пурсид Раҳмати Ҷовид хандаашро базӯр кушта.

— Ранги қолини болои кат сурх бошад, хуб. Савзи баланд, ким-чи хел...

— Қолини сабз рамз дорад, ошно.

— Э, хайр, нафорад, қабул накунед.

— Лоф назан, танте шав...

— Ба унвони ҳокими шаҳр шиква менависам.

— Э, навиштагиҳо куҷора гирифтанд? Як Хайбар Савлати «анонимшик»-и қотил буд, то Кремла рафт-е, омада-омада як қадам заминаш расид. У-ӯҳ, бачаҳалок менавишту менавиште, варақакҳои сафеди бегуноҳа сиёҳ мекард...

— Мебинем!

— То пеши поҳот мебиниву халос.

— Кӣ гуфта?

— Ҳакамон.

— Ибот ку?

— Дар умри сарат ягон бор мусаввара кашидай? — Раҳмати Ҷовид хашмин шуд аз васвасаи беҳунари кӯрдил.

— Ийе, ин мӯйи сара дар харбандӣ сафед кардаам?..

— Мӯйи сафед нишораи хирад нест! Пуранд мӯсафедони дилсиёҳ. Ту мапиндор, ки мо беҳис шиштайем. Ҳар амали ҷомиа нахуст аз дили қаламкаш мегузарад. То чанд ба аҳли қалам неш мезанӣ? Мехоҳӣ ниҳолаки боровари Додарбеки Расоро бишкандӣ? Бигард, аз ин раъйи бад!