Сахт ваҳмид Ҷӯраи Бӯр, аз оне, ки сирри ӯ ошкор шуд. Заҳраки ӯ ғаши мардуми ҳассосро меовард. Ин бор қомати Додарбеки Расоро бор андохтанӣ буд, бори нохалафӣ, қаҷназарӣ ва нокомӣ. Ба чоҳи кандааш дар ҳузури мусаввирон худаш ғалтид. Чунон ғалтид, ки агар одам бошад, коғазу қаламро дар матои поки поке мепечонад, андаруни сандуқе мегузораду хайрбод мегӯяд. Мусаввирӣ, охир ҳадяи худовандист.

Додарбеки Расо дар озмун ғолиб омад. Миёнаи сарҳои боло нафаре, Ҷӯраи Бӯр, сарҳаму ғамгин буд. Мевиреҷиду ҷигот андохтаву лабони лӯлиёна ғафсаш пир-пир парида, куҳ-куҳу пӯҳ-пӯҳ бароварда, ваҷоҳаташ дилгир, аз маъракаи мусаввирон берун шуд. Маҳфил ҳусни тоза гирифт. Ҳамоно Ҷӯраи Бӯр мерафт ба роҳеву аз барори Додарбеки Расо, гули сари сабад тарович хӯрдани ӯ месӯхту месӯхт, хокистараш хоки хок мешуду боди бод!