Ин афзалият ба бурӯиш печида, дар набудани Ҷаъфар Алӣ номашро чун сарвари ҷавонтарини муаррифӣ мекард. «Шӯҳрат»-и завҷаи савобҷӯаш, хоса дар фасли тобистон бар сар соя меафканд, аёми аскарбарӣ рӯ-рӯи чархҳои мошини сабукрав медавонд ва гӯё ба ин ҷавони заифтан меҳнат намезебад.

Сол паи сол мегузашт, Ҷаъфар Алӣ донистагӣ ворӣ — чанд карат ба мансабҳои баландтар хондандаш! — ба ҷое намерафт. Садири Оламгири ба шавкату шон доғ аз ҳасуду ғам хуни ҷигар мехӯрд. Гоҳе кунҷковҳо мепурсиндамаш «таҷрибаам кам...» — гӯён таки дилашро фурӯ менишонд. Дурӯғ мегуфт, балки ҳамин рӯзро бесабр мунтазир буд. Ба муроде, ки ба зинае мерасад ва минбаъд хосу оми печидаи ин ришта сар ба поҳош мегузоранд, ӯ бошад, ҳар сӯе ангушт рост кард, ҷумла саҷда меоранд, мабодо ранҷад, зодбумашон хоҳад сӯхт. Телефони надаш занг зад, гӯширо бардошт, чун кӯдаке пеши доя соддараҳ шуд ва забон хойид. Садои марғуладори занонае.

— Алё! Садирӣ?

— Хоки поҳот сурмаи чашмонаме.

— Вақти хушомадгӯйӣ не, ташкилиро нағз гузаро. Одамӣ-да, ҳарфе бад гуфта бошӣ, узр бихоҳ. Ӯ — зотира ботантана гусел кун, ки аз ту набинад.

— Гов кушта, тӯй метиям, агар зудтар мерафт.

— Ҳамин шаб — навбати ҳокими шаҳр. Молиш, ки қабул кард, бехи гӯшаш чилёсин мехонам.

— Оҳе, ҳокими овозадор мешавам-а?

— Дагдага накун, аввал ба курсии раҳбарӣ бишин.

— Не, занак, сиёсат мешинонам! Ту медонӣ, ки давлати шӯравӣ аз бесиёсатӣ аз пой ғалтид. Охир, ман сардо-о-ор!

Бемуҳобо, аз соати омодагӣ ба таҷлили панҷоҳу панҷсолагии Ҷаъфар Алӣ хешу табори Садири Оламгир дар хеш намеғунҷиданд. Паёпай симаш мезаданду муборакбодаш