мегуфтанд. Худаш ҳам шабона, пеши оина сару либоси нав пӯшида, фарзандонашро ба сурати корафтодаҳо меозмуд. Синои боғчарав аз нофаҳмӣ шаппотиҳо хӯрд. Атрофиён дар хоби ноз буданду Садири Оламгир ҳамоно машқ мекард. Куртаи сиёҳу шим ва пиҷҷаки сафедашро пӯшида, галстуки раҳ-раҳашро таранг мебаст, пойафзори нӯктезашро ба по мекашид ва рӯ-рӯи қолинҳо дар ҳуҷраи сокит аксашро дар оинаи барқад медид. Дар он оина ҳамаро медид, аз посбони ҳавлӣ то мусоҳибони зӯъму ӯкравро. Медид ӯ дар оинаи олами дигарро ва бо одамони набуда муқолама меорост.
Ситорашон мувофиқ набудагонро нештари сухан аз ҷавшани ҷоншон мегузашт. Посбонро носозо мегуфт, ки чаро гунҷишк дар саҳни идора чириқ-чириқ дораду хомӯш аст?

Садири Оламгир бар асари машқҳои шабона шалпару бедимоғ пагоҳӣ ним соат дер бедор шуд. Ронандаи фаҳӯл, таъкиди сарвари нав ба гӯш, дар пойин маҳтал сигор дуд карда, даври мошин беқарор тоб мехӯрд. Ва, ниҳояти кор, ҷузвдонашро ҷумбонда-ҷумбонда зинапояҳоро фуромад.

Олуфтанамо порае аз сиёсатномаашро ба сари котибаи бечора фурӯ ангехт:

— Ҳа-ҳа, гулбадан, ту чӣ ном дорӣ?

— Нав мебинӣ маро? — қиқир-қиқир хандид Тобон
зулфони тобдорашро молиш дода.

— Туро нав дидам, аз осмон омадайӣ! Бало ба паси номат, — якнима истода, бафахр даст афшонд Садири Оламгир. — Минбаъд коргузорӣ нав мешавад. Боғ ба боғ гаштан бас! Як дам аз паси мошинкаат намеҷӯмбӣ!
Берунравӣ — бо рухсати шеф!

Шӯхӣ фаҳмид Тобон гуфтори варо. Садири Оламгир ҷиготҳош овезон, дасти чапаш дар миён, фӯкаш дар
осмон, ба оҳистагӣ сӯйи ҳуҷраи кориаш мерафт. Азми