Қавӣ дошт, ки сиёсат мешинонад. Боз навбати кӣ? Ва тугмаи таки пояшро пахш кард. Тобон омад.
— Ҳой гулбадан, батаъзим биё! Дигар ман он Садири Оламгири пешина нестам. Ту бирав, зуд сармуҳосиб Холдора ҷеғ зан!
Тобон хандаашро баҳоле кушта-кушта бадар рафт.
Садири Оламгир хаму рост намешуд, ба чапу рост нигоҳ намекард, мабодо куббаи галстукаш беҷо нашавад, раҳаш нашиканад. Ҷисми сарду беҳисеро мемонд, ки бо пахши тугмае меҷумбиду тамоми рӯбарӯи ӯ, ба гирдоби ғазабаш марди солхӯрда дармонда.
— Ҳм-м, ту кийӣ?
— Ма-ан?
— Ҳа, ту-ту! — дод зад аз паси айнак раҳбаршав. — Аз ҳамин рӯз эътиборан сардори шумоам. Вохӯрдан замоно «Садир Оламгирич» ном баред, кифоя. Медонам, лекин ба ҳар ҳол ному насабат кист?
— Даҳ сол боз ҳамкорем, намешиносӣ маро?
— Ҳе!
— А бача, айнак-та бигир, Холдоруме.
— Ну и ну, авлиё бошӣ-чӣ? Бас аст, хона ба хона ҷойнӯшӣ! Ҷафъар Алӣ сархӯй монд, бутун аз худ рафтед. Ку, «дело»-ву дафтарат, биёр, ҳисобот лозим ба вазорат!
— Соле пеш фармуда будӣ, ки ба кӯмаки фарҳангиён дастуре омада бисозем. Тайин ҷустуҷӯҳои тӯлонӣ нияти хайр ҷомаи амал пӯшид ва маҷмӯаи мураттаб сохтем. Вазифаи ҷонии банда ҳисобу китоб аст.
— Чӣ гуфтан мехоҳӣ?!
— О, таблиғӣ...
— Пат-лат накун! Бигӯ, кадом хоҳиш-та «не» гуфтаем? Дигар бо ман — сардори нав хола-хола накун! Аз аҳли идора чӣ бартарие дорӣ?
— Маскавро хондаам.
— ООН-а тамом карда бошӣ-чӣ?
— Дастур фармудед, аз сари хобҳо зада, навиштам.