— Навиштӣ, обрӯи худат, додар.
— Ифтихор кунед, ки дар идораи фарҳанг иҷодкоре ҳаст.
— Биё, сара вайрон накун, бе иҷоди ту ҳам рӯзамон мегузарад.
— Мебахшӣ, дастур, яъне китобнависӣ, маърӯзаи «шеф» нест, ки аз дӯхтаи рӯзномаҳо рӯкӯчон бикуниву дар минбар тӯтиворӣ бихонанд. Хуни дил мехӯрӣ, ки ҷумлае бамаънӣ тавлид шавад.
— Хотираам зӯр, ҳа, хурӯсҷӯҷа!
— Маълум, фарҳангат сустпоя!
— Басс! Ба таблиғи китоби ту вазифадор нестем. Э-эъ, ина кардед, вая накардед гуфта майнаи сарамро хӯрдие!
— Ба фарҳангиён китоб менависем, на барои аблаҳе.
— Хомӯ-ӯш!
Садири Оламгир ба сармуҳосиби бечора Холдор Сайвалии кӯтоҳқад фурсати шиштан надода, нағмагардон гуфт:
— Калтайе, қийгосзаниҳота парто! Чаро дар пешонии хунукат ҳамеша арақ медамад?
— Ай ҳушӣ намебуроя.
— Пухта бидон, ки ин зимистон пешоният арақ кунад, аз идора дафъ мешавӣ!
— Тайи поҳом—чӣ?
— Ба рӯят кор дорем. Бирав, акаи калтаи Холдор!
Фосиладармиён ҷавонсардор асари машқҳои шабонаашро дар авзои тобеъонаш санҷид. Ҷумлагӣ рушоду паноҳӣ мегуфт, ки ба ҷойнишини олуфтаи бадхашм чӣ чине расида, намепурсад чӣ воқеа гузашта, якбора ба истинтоқ мегирад. Мавҷи табрикот меболондаш, пайи пойи ошноҳо аз ҳуҷраи кориаш кӯр намешуд. Интизор буд, ки Ҷаъфар Алӣ ба нафақа мебарояду дову дастгоҳи бодабдаба комилан ба ихтиёраш вогузор мешавад. Соатҳои башуморе мондааст. Ҳамроҳи дигарон пайи