ба наздаш куртаю тоқии гулдор, болои он як шоҳча арча гузошт, омадагонро хайрамақдам гуфт. Мӯйсафедон озод бархоста, «Дарду аламҳои ҷанг аз дилҳомон бирафт. Илоҳӣ, писарчаат Баҳор умри арча бинад!»—гӯён бадар мерафтанд. Марди хушсимо, чи беғаш, вале хузнолуда табассум мекард.

Писарак номи худро шунида, аз шодӣ қариб тирезаро бишканад. Ба ҳама заминиён, ба моҳу ахтарон муҷдагонӣ расондан мехост. Ва бо ангуштакони борикаш шишаи тирезаи баландро, харошида-харошида, бо тамоми овоз фарёд кашида мегуфт:

— Э, одамоон! Ҳей, мешунавеен, атама ёфтам! Очаа, хо очааа! Ҳадяма бите, атама ёфтаам!! ...Атаҷоооон!!...

Найнавоз аз фарёди ногаҳонӣ як қад парида хест. Ӯ баъди гусели мӯйсафедон акнун ба ҷояш нишаста буд. «Оҳ, кӯдаке тайи девор монд ё... ӯро мор газид?» Ҳадаҳа тирезаро боз кард—оваҳ, аҷаб манзарае!—аз хурсандӣ дасту по хӯрд, лолу карахт монд аз ин тасодуф.

— Баҳорҷооони ширинакам!!

— Атаҷоон!

— Оҳ, ту кай омадӣ? Баҳорҷоооон!—найнавоз нури чашмонашро аз тайи тирезаи баланд маҳин бардошта, дар оғӯши гармаш ба сару рӯи насимаки рӯдхӯрдаи ӯ бӯсаҳо зад ва берун бурдаш.

Мӯйсафедон аз ними роҳ пас гашта, ҳар яке ба писарак меҳрубонӣ мекард. Онон гӯё аз ин мулоқоти ғалатӣ огоҳ буданд; найнавоз ҳар доим аз писарак нишонӣ меҷӯяд. Мӯҳтавошон бар он буда, ки меҳри азалии пайвандӣ хоҳу нохоҳ танҳоро ҳамҷоя мегардонад.

...Субҳ медамид. Маҳтоб аз назарҳо нопадид шуду ситораҳо ҳам. Ва дар он ҳуҷраи озодаву барҳаво Баҳор даст бар гардани падар андохта, ашк мерехту дарди