Ба паҳлавони пир на таваллои ҳамсолонаш ва на ҳукми раиси хоҷагӣ асар кард, аз доварӣ ба маъракаи гӯштингирон дар иди Наврӯз сар печид. «Замона дигар, пир шудаам...» — узр пеш овард ӯ. Раиси ҷавон «ихтиёр дорӣ»,—гуфту таҳи дилаш аз мӯйсафед ранҷид. Оқибат ишқи гӯштин марди пирро кашида бурд, вале ба рафтанаш ҳазор бор пушаймон шуд. Қош, ҳамон ду тани охир қувва намеозмуд...

Наврӯзи деҳа бошукӯҳ мегузашт. Ба иди сарисолии марди деҳқон пиру ҷавон меомаданд. Ва агар паҳлавонони номӣ ташриф биёранд, мардуми панҷ-шаш деҳа хонахез меомаду тап-гапи гӯштин ҳафтаҳои дароз мавзӯи сӯҳбати давраҳо мегашт. Ҳар одами аз гӯштин андаке бохабар ба худ паҳлавони дӯстдоре дошт. Бисёриҳо бозии ҷувонмардҳои деҳашонро ба арши аъло бароварда, дар ҳаққашон муболиғаомез афсона мебофтанд.

Дар ингуна идҳо аввал хурдсолонро гӯштин меандохтанд. Часпочаспи онҳо соф ба ҷанг шабоҳат дошт. Довар зуд нигоҳашон медошт ва ба яке риояи гӯштини тоҷикӣ меомӯзонд. Боз, навмашқон ноумед нараванд гуфта ба дасти чанде дастрӯймол ё курта тӯҳфа медод. Бачаҳо ҳай хурсанд мешуданд...

Атри баҳор мерасид, атри баҳор...

Паҳлавони пир дар як гӯшаи майдон, миёни انبӯҳи одамон, аз назарҳо пинҳон, андешаманд менишаст. Дар нигоҳи ӯ ҳама чиз пирӣ пазируфта: одамон, талошу мубориза, камолот ва нестӣ... Ҷисмаш дар ин маърака буду хиёлаш ҷойи дигар.

Ва яке довар яктаҳи варзишии раҳ-раҳашро ба ифока оварда, ҳузури паҳлавонони шинохтаро ном бурд. Воқеан, таъкид кард, ки ин бозӣ пеши назари омма мегузарад. Яъне, «ҳалолро ҳисоб—ҳаромро азоб».

Нахуст ҷавонмарди резапайкаре бархоста, ду даст