Мирзои қавиҳайкал пӯсти хоми гов пӯшида, бо талабгоронаш зӯр меозмуд. То ба ӯ ҳар қадар чангол бизананд ҳам, ин либоси худдӯхт бипояд.

ЯК ҳин Искандаршоҳ бо дастаи кӯҳгарде кор мекард, вале рафта-рафта ин шуғл ба дилаш зад. Гаҳе пармаро ба замин мехаст, аз синаи пурсукути он гӯё фарёд мехест: «Ай, инсон! Ман ба ту чӣ бадӣ хостам, ки синаамро мешикофӣ? Мо пайванди якдигарем. Ту маро аз ҳархела офатҳо наҷот медиҳӣ, ҳимоятгарам мешавӣ. Афсӯс, нокасоне ба садои дили зорам гӯш намениҳанд. Зеро, ки ман Модарам, гунаҳкорам, Заминам?...» Паҳлавонон дили бараҳме доранд. Искандаршоҳ шуғлашро бас кард, аммо аз кӯҳистон дил наканд, хост пайкарсоз бишаваду дар болои кӯҳҳои осмонбӯс аз сангҳои хоро ҳайкалҳо биофарад. Ибтидо пайкари Офтобро дар санги мармар ҳаккокӣ бикунад, сонӣ азони Маҳтобро. Лаҳзаи тулӯи хуршед бояд зинда мунъакис шавад: чеҳрааш гарм ба ранги духтари бокираю боназокате, ки аз таки ҷодари нақшин башарм мебарояд, силсилакӯҳҳо ва нурборон. Дар гӯшае акси гӯштингирӣ, давраи мардуми тамошогар. Болои қолини сабз ду тан қувва меозмояд. Инашро ӯ дар танаи шаҳи баланд меканад. Чанд зина болотар аз кӯҳи дигар Маҳтоб пурра шудааст. Осмону ситораҳо хосияти рамзӣ мегирад, таҷаллии маҳтобро мефизояд. Ҳам Офтобу ҳам Маҳтоб гӯй аз ҷамоли дигарӣ ҳусн медуздад. Пайкарҳо! Ҳикмате доранд, онҳо Мудом рӯз аз паи шаб меравад. Ривояте ҳаст, ки хуршеду маҳ бародару хоҳар будаанд. Ва замоне, худованд барои одамизод анису ҳамрози якумрӣ ҷӯста, балоғатрасидагонро ба васл мерасонад. Аз ин тақсимот Офтобу Маҳтоб дар канор мемонанд, зеро ҷавони хушрӯй ва духтари зебое пайдо намешавад.
Офтоб пардаи шарму ҳаёи хеш бидарида, аз худованд талаб мекунад, ки ӯ бо хоҳараш Маҳтоб издивоҷ мехоҳад. З-ин густохӣ ғазаби парвардигор меояд ва ҳукм