мардона мезист. Банохост дар ғойиби нафаре оҳанги ранҷуриву сиёҳолудаий пай мебурд, саропо оташ мегирифт, ба худ мепечид ва дар мизони ақл санҷида он ашҳосро хуб қоҳиш-радди маърака ҳам мекард. Бобои Маҳмадалӣ фарзандони боору номус дорад, ки ҳавасашонро меҳӯранд. Хоксору хушлафзанд, бачаҳои вай. «Аксари маҳалла «аз бачаҳои бобои Маҳмадалӣ ибрат бигиред», мегӯянд ба фарзандони гапнодарошон.

Пирамардон хиёлмандона сукут варзида, бо омадани меҳмоне маҳин хеста, даст медоданду оҳиста-оҳиста, фотиҳа мехонданд, ки гули маъракаҳошон — бобои Маҳмадалӣ тезтарак офият биёбад. Ҳама мунтазири ҳарфи мӯйсафед меистод. Хомӯшии вазнинро садои баларзи «о-об» гуфтани бемор гусаст. Ин овоз ба ёрони бовафо нирӯ бахшид, ки «ҳозир, падарҷон», — гӯён чанд тан дарҳол нимхез шуданд. Марди пир ғайр аз ҷисми пуразоб чизеро эҳсос намекард. Танҳо оқибат мушти хок будани умри одамиро ба тасаввур ғунҷонда, дардашро андаке бошад ҳам, дар вуҷудаш мекушт. Мекӯшид сиҳат намояд, лек бефоида.

Қампири Ороста ба чеҳраи камнургаштаи пиракиаш чашм давонида, рӯҳан месӯхт. Агар саробони бетолез аз олам чашм пӯшад, яккаю танҳо мемонад. Писари калонӣ — Салим бо ризоияти падар аз деҳа кӯч баста, дурии роҳ баҳона, ду сол пас ҳам суроғаш намекунад. Шариф ба хонаю дари худ овора. Абдураҳим дар пойтахт мехонад, Файзулло ҳам. Ба модари бечора ғам расида. Ноиттифоқии лаҳтои ҷигараш пиракиашро аз по афтонд. Шукр, ягонтоаш ба амали ношоистае даст назадааст, лекин Файзулло аз хати кашидаи падар берун баромад. Ахиран, ба гуфти кампир бе корд куштандаш. Ин андешаҳо як аз дили момои Ороста намегузашт, ба ниҳонхонаи ҷони пирамард низ чанг мезад. Бемор паҳлӯ гашта натавониста, оҳу воҳ мегуфт.