аз васиятгӯй метарсад? Ҳа, васият ҳамаро дилхун мекунад. Хуб, ки одам маргашро дар соату дақиқаи муайяне намедонад, агар не, пешакӣ худро мекушд!

Маҳмадалӣ, чашм бикшо, Файзуллоро бибин, — суханони бобои Эмом аранге ба гӯши ошнояш расид, ба пиндори падар ҷигарбандаш омада.

Ба пушти дасти доғи кунчитакдори пирамард қоғази саҳте бархӯрда, ҳайрон шуд. Аз нигоҳи қоғазӣ чизе сарфаҳм нарафт — пиразан бехигӯшӣ фаҳмондаш — чеҳраи азизашро бӯ кашида, ба дидаҳош молид. Параҳои рӯяш ғарқи ашк, дигар ба гӯшаи меҳкӯб нигоҳаш намечаспид. Марде, ки аз озмоишҳои рӯзгор бе мушкилӣ мегузашт, гирист, бесадо гирист...

Аз паси дар шарафи пой шунида шуд. Ба хона хешони раҳдурӣ даромаданд. Ахиран ҷавооне бо духтари ношиноси чашмсиёҳи резапайкаре пасопеш ворид гаштанд. Ороста аз дероии пизнишқ ҳавос буд. Бобои Эмом Абдураҳимро ба гӯшае бурда, дар гӯшаш чизе гуфт. Аз тайи каши ҷавон қапид, ки мабодо худро болои падар ҳаво бидиҳад. «Натарс, мӯйсафед андак нотоб шудааст, иншооллоҳ, нағз мешава», — огоҳонид ӯро бобои Эмом.

Абдураҳим пирамардро бо чашмони пӯшида дида, дилаш рӯи дигар гашт. Худро болои ҷойгаҳ партофта-нӣ шуд. Хайрият, бобои Эмом пеши роҳаш бибаст. Охир Абдураҳим некиҳои ин марди шарифро фаромӯш бикунад, кӯр мешавад. Зани ҳарҷогарде, ки ба модаргӯии он забонаш намегардад, пас аз фавти падараш, дар серӯзагӣ аз баҳраш бигзашта, бо кадом рӯе Абдураҳими кӯдакро бурда ба коҳдоне мепартояд. Шукр мегӯяд, ки ҳамин мӯйсафеди накӯном вайро ба хонаи худ оварда, бар сараш панҷаи меҳр биниҳод, оғӯши гарми модарӣ ҳам дид. Эҳ, агар ҳамон зани фарзандбезор — модараш ӯро суроғ намекард, кию чӣ буданашро намедонист, беҳтар. Чӣ андоми хунуке дорад. Забон дар