– Нонхӯри зиёдатиро чӣ кор мекунӣ?
– Маъюсам накун. Бахту тахтам тӯй, Убайдулло.
– Ба лафзат содиқ мемонӣ?
– Бовар надорӣ?
– «Ду дил, ки яке шавад, ҷудояш кӣ кунад?»
– Медонӣ-вӯ боз мепурсӣ.
– Ба наздикӣ хона мегирам.
– Шаҳрӣ мешавам бигӯ?
– Хоку ҷангша мерӯбӣ?
– Ҳа, чароғаш дармегиронам...

Раҳи розу ниёзҳо пойин ёфт. Духтар ҷавонро ба аробачаи дучарха шинонд ва ҷойи корашро давр занонд. Дертар Убайдулло мошинсавор ба маркази шаҳр бурдаш. Чароғгирёниву лутфи Рӯшангулро рӯширии ангушт. Ӯро кӣ умре парастор мешавад? Ва фардо катибаи мазори киро дар санг нақш мекапад? Шинос ё бегона, ҳушёр ё девона, дарвеш ё бадкешро? Шабаҳи пиразанеро ба худ овард, ки ҳамсол, ба сурати момои Висол буд.

Асбобу анҷоми ҷавони маъюбро дар ҳуҷраи нав фуроварданд. Резаборон оҳанг менавохт. Лӯлизане так-таки борон халта торӣ сар, тифлаки ширхора дар бар, шип-шилтан тар, ба раҳгузарони ношинос «ягон кулӯла қанд-мӣ, чой-мӣ, кафи орд-мӣ, шакар-мӣ, пораи нон-мӣ, совун-мӣ, хайр кунетон ба арвоҳи падар»-гӯён тангкӯчаро гузашт. На парвои маломатҳо дошту на аз надоматҳо.

Дидагиҳо ӯро лӯлӣ намегуфтанд. На мазангурат буду на гандумгуна. Аз куртаи дарози доманаш даридаву чоки гиребонаш фарох, пиҷҷаки остинаш васеҳи кашол-кашоли бетӯгма, гӯшвораҳои ҳалқа-ҳалқа, мӯйсари фателаву попӯшҳои кӯҳна ва илтиҷои сохтаву андоми раҳмовараш дармеёфтӣ, ки ин ҳабатагӣ хоси лӯлиҳост.

Дидаҳош пур-пури кин, мегӯй баргашта аз Чин. Бехабар аз дӯсту душман, зову барзан, чуку ҷондор, чашми гирмор, оби чашма, рӯ ба хайма, офати ҷон силсиладор, дардҳоро ҳаст темор. Чанде аз мардумро раҳм ғолиб омада, ба ӯ саховат мекарданд.

Ҷавони танҳоро нигоҳи меҳрубониш аз рӯи гулҳо кӯчида.