Савори аробачаи дучарха миёнаи чор девори рӯпӯшида бо сари пурсавдо, ғамбодаи дилаш аз ғуссаҳои афзун дамидаву берабт таппида, интизори омадани муборакқадаме ҳайрон мешишт. На, дигар наменолад. Чаро бинолад, ки он ғизоли накӯҳисол, бо вуҷуди он ки як гуласту сад харидор ба маҷрӯҳе аҳд баставу дил бохтааст.

Ба ёди ӯ кӯчонда овардандаш, ки шаҳри дил обод кунад, аз фазои навмедӣ вораставу ҷамъи рӯҳ шод кунад. Мабодо бадбинҳо Рӯшангулро аз раҳ зада, омаданаш намонанд, пеши дидагонаш сиёҳ мешавад, мазраи ормонҳо холӣ аз гулу гиёҳ мешавад. Убайдулло низ дар паймони худ содиқасту ба шоҳсанамаш умре бад оҳанг нахоҳад гуфт, чаро ки бинои вафодориаш беамон хоҳад сӯхт.

Чашмҳояш охувона дунёяш як фасона, химчамиён, пистадаҳон, садафдандон, роҳати ҷон. Теғи нигоҳаш чу ахтар, ҳавзи Кавсар аз лабаш тар, мӯ ба домонаш занад чанг, рӯйи моҳаш мекунад чанг. Иффаташ ҳаст ошиқона, аслӣ ӯ буд ориёна, сокин умр мекунад пур, ҷоми Ҷамро акс булӯр. Гиру лори ботилу ҳақ мекашадаш сари ҳақ-ҳақ, дар аёми болиғиҳо дасту дил шуста зи дунё. Мезанад рӯ аз вуҷудаш оҳу афғон, мекунад туғён ба сони раъду борон. Мешавад дил пора-пора, ашкрезон сӯгвора, ин ҳама дунёи дун бар кӣ вафое карда буд? На, на, ӯро оташи дилбар сӯхт саропо карда аҳгар, нотавонро нест бовар. Буд, бале, буд ошиқи ин зиндагӣ, то битобад толеаш дар бандагӣ.

Оваҳ, дар боз шуд, дил даруни синааш анбоз шуд. Чатр бар сар, дар таки он нури ховар, хонаро карда мунаввар, лампо ба бигзошт ба остони дар. Ошиқон гӯё ба даври фонуси гулгун, будаанд парвонаҳои аргунун. Ин ҳама яксон будӣ аз рӯшанӣ, рӯшанӣ бо чамол дил бурдани, Гули рӯшанро ахиран, махви хаёл дида буд.

— Рӯшангул, ин туӣ?
— Бале.
— Дар торикӣ чӣ хел омадӣ?..
— Бо худ чароғ дорам.
— Бӯғча барои чӣ?
— Доимӣ омадаам.
— Мани маҳбуба чӣ кор мекунӣ? Ту ҳам ҷавонӣ, ба худ орзуву ҳавасҳо дорӣ.
— Дӯстат медорам...