меафтодааст...», — ин андеша баиштиёр омад ба сари Маъруф.

Марям рахти хоби меҳмонро дар ошёнаи дуюм аз кӯрпачаҳои маҳмалин партофта, паҳлӯи ҷойхоб чойники чой ва пиёла гузошт, ки шаб ё нимашаб ташнагӣ бишканад. Хонадорҳо ба Маъруф шаби хуш хоста рафтанд. Меҳмон кӯрпаро ба рӯ кашиду бар асари куфти роҳ чашмонашро пӯшид.

... Дами субҳ хоб дид Маъруф. Айни гулшукуфти бодом ӯву Марям тӯй кардаанд. Тӯйи акагиву хохарӣ. Ба майдони сабзе одами маҳшар омадааст. Ӯ бо Марям чордаста хизмат кардан доранд. Рӯзи домодиаш чомаи зарбофт пӯшидаву миёнашро ба рӯмоли гулдӯзӣ баста, худро фасон ороста, ҳамин ранг хандон буд. Тафовут ин буда, ки он рӯз ба ёри якумриш барбабар-шармолуда меистоданд. Офтобро абри сафед мепӯшонад, кам-камак меборад. Маъруф ба хосу ом нидо мекунад, ки хохардор шуд: номаш Марям! Нон бишканеду аз нӯшу неъматҳо бичашед ва дуои хайри ҷони ӯву фарзандонашро бикунед, ки сарашон аз санг шавад...

Бедор шуд, ки шир-шири оби новардон меояд. Берун рафт, сару рӯ шуст. Ва баргашт, ки соҳибхона ӯро интизор аст. Саъдӣ ширчӯйро тез-тез хӯрт кашида, як луқма нон хоида буд, ки мошини хизмати беруни дарвоза садо дод. Осема шуд Маъруф ва чинии ширчӯйро дам кашиду баробари соҳибхона бархост. Саъдӣ гуфт, ки баҳузур бошад, шаб як бидон сӯзишворӣ барои ӯ омода кардааст. Баҳона ҷӯст меҳмон ва машинашро гирён карду аз мизбонҳо фотиҳаи роҳ талабид.

— Боз биё, бародар, — дастҳо пеши бар гирифт Саъдӣ.

— Қарздорам кардӣ, хоҳар... — ба акси Марям дар оина сипос гуфт Маъруф.

Мошини пурбор ба оҳистагӣ мерафту соҳибаш тааҷҷуб дошт, ки бархӯрди мусофирзанро ба ҳамдеҳагон ҳикоя кунад ё не? Оши мард ба мард қарз аст. Дер ё зуд хобашро фол мекушояд.