НАҶОТИ РӮҲ

Барои Сайсиданвари Камол

Мӯйсафеди ғарқи аламу андӯҳро нигоҳаш рӯ-рӯи либосҳои лолагунӣ ба торбанд овезони аҳли байташ, ки ҳафтаи пеш никобпӯшон пушти девори нонпазхона барбабар мондаву дастҳошонро турунҷида баста, аз қоида беҷо — ба иззати нафсашон хеле расида, дар ин саҳнаи масхарабозон сирати одамӣ базоҳир мушу гурба омада, интиҳо, бо як разолати тамоми парронда будандашон лағжида, навмеду бефараҳ мондаву ҳисси тарсуӣ ба тору пудаш корагар, на ба дарёву баҳр, чоҳу зиндон ё ботлоқу хут дармонда, шабаҳосо ноҷумбон дар олами рӯшан, вале бароиш тирафом раҳгум, ҳамоно мегӯӣ чӯби сари дорест — меларзид, чунонки миёнаи замину осмон номувозина бошад, нафастанг, аз худу аз дунё безор, хокдони азизонаш болои табақи ойини хаёл ятимони водию хомӯшон тобида, чашмони пурилтиҷову бамеҳраш сиёҳӣ мезаду сиёҳӣ, бино буд, оламро медиду намедид, ба дарахтони дастниҳоли пойини ҳаёташ баҳасрат нигоҳе афганда, андешае дар магзаш таваллуд ёфт, ки сари зиндаро ба гӯр бурда намешавад, шоду ношод бибояд зист, аз пайвандонаш касе намонда, ба куҷо биравад намедонад, нону намакхӯрдаҳо, ёронаш бармаҳал рӯди Омуро убур кардаанд, в-агар бимонад, ҳар кӣ намегунҷонадаш, — тавбае, як хунукрӯ аз решаш кашон-кашон андаруни оғил занталоқ савгандаш дод, ки маҳзани тиллоаш куҷост бигӯяро, ҷонаш ба осмонӣ мераҳад, — ҳм, тилло медошт, ба ин тарз ҳакиру фақир намезист, боз даричаи фарсудаи рӯ ба роҳаш куфле надоштаву шабон гову гӯсолаву хару ҳингалаву бузу бузғола сар хаста, таки долону даври суфайи баландашро олуда сохта мерафтанд у аз насибаву рӯзии камбагалона шукр ба лабон, кайфияте низ мебардошт аз орамиданҳо, во дарего, аз кошонаи ободаш абадан ҷудо шуд. Ба хандаи талхе ҳавсалаву тавонашро ҷамъ карда, ба зарбаи қисмат мардона тобовар ҷома сари кифт, ҳамсони паҳлавони ба довар нобовар додхоҳу гӯё пой дар занҷир аҷаб вазнин аз ҳавлӣ баромад.

Гоҳе Рахши хушёлашро аз банд кушоданд, замину замон дар назараш дубора чархид, пиха кашид ҷонвар, сум куфт, ҷуфтак зад