Шабон мардуми шаҳри калон мехуфт, чароғи ҳуҷраи кориш ӯ бошад то субҳ гирён буд. Ҳамагон ба пойдории амният дилпур буданд. Ва думболаи осудагиҳо ранҷҳои беҳисоби Вазир варақгардон аст.

Шоҳчарогро мемонист дар мулки торикистон.
Калимоти ӯ ифодагари тавсия сӯйи шоҳроҳи амонист.
Аҳёнан ба дид меояд ба минбарҳову соҳибдилон варо кайҳост ба тахти заррини пуштибони адолату асолат биншондаанд.

Солҳо ба ханда зор буд, мехост, ки табассуми тифлаконро бибинад. Мардуми баориятӯ боҳаммият аз лоилоҷӣ чанде дарбадару нонгадо мегашт. Аз пи зарбаи сахт дашнаи сӯзон хӯрд, ба касе нагуфт. Шукрона гуфт, ки дар замини синаҳо аз хун лола нарӯяд ва дар мазраи дилҳо муҳаббати салим гул бикунад.

Дарду олами ӯро ба ҷуз думбура эҷоди ҳакимони форсгӯ сабукӣ меоварад. Вай дар фосилаи дамгирӣ аз хоҷа Ҳофиз, аллома Бедил, ҳаким Хайём, мутафаккир Алии Ҳамадонӣ ва Камоли Хуҷандӣ фол мекушояд. Абармардони гулзори сухан хӯшаҳои сараи меросро ба гардани хаёли ӯ хамел кашида, ба паҳнои даргузари зиндагӣ боҳирадона назар меандохт.

Ҳине ки ҷавонмард рафт, Ҷамъиямоҳ бобо маҳзун нашавад гуфта нон овард. Марди пир аз ӯ чӯё шуд:
— Бачам, раис имрӯз наомад, а?
— Холӣ рафт-ку, бобо, - хандида гуфт Ҷамъиямоҳ рӯймолашро пеши рӯ кашида.
— Э тобас! Ақлам гуфт: «шабоҳати Камол аст». Дилам «не» гуфт. Аҷаб коре. Бо соҳибхона бишиниву нашносиш, - аз соддагиаш ханда гирифт мӯйсафедро.

Шаби мӯйсафед ба раҳпой гузашт...
Рӯзи сонӣ, Вазир шом не, дар ҳоли хуфтан омад. Мӯйсафед ҷойнамозашро гундошта, шиновари баҳри андешаҳо, маъюс интизор мекашид. Фарзандон ба истиқбол хестанд. Падар ба ҳуҷраи дарун гузашт. Аз вазъи таҳсили Парвезу варзиши Умедуллоҳ пурсид. Ва назди гоҳвора хам шуда, тифли рӯҳандакашро бӯйид. Мунира гоҳвораи додаракашро ҷунбонда, ба гӯши ӯ ширин-ширин байт мехонд. Наргиси қобил дар ошхона овораи пухтупаз буд.
— Ана, имрӯз Умедуллоҳ ба машқ нарафт, - рости гапро гуфт Фирӯза.