Бечора арақ кард. Хуб, ки фурсате пас кабкаш ба по хест...

Кабки сармасту зебо баробар фиррихос зада, аз биниш об пош хӯрд. Ваҳ, ба ҳарду по ба гардани кабки милиса ҷанг зад — сари қаҳр парранда ҳам бехун мешудааст! ва ба пушт партофташ. Сипаҳ кабки фарбеҳ ба замин лат хӯрд, нафасе ором хобид. Ба худ омаду ҳамҷинсаро интизор дида гурехт. Ҳамсояҳо хандиданд. Хонаро аввал кабк, пасон худи милиса тарк гуфт.

Ва, рӯзе кабки хушҳиром бемор шуд. Аз кабкҷанги дишаба ин тараф ба Дилшод «чашм расид». Пагоҳиҳо дигар хониш намекард. Писарак назди қафас истода мегирист. Кабк ҳамӯшу маҳьюс буд... Ба куҷоҳо бурданд кабкро. Раҷабалӣ дид намешавад, ба боғҳои мавзеи Балҳувон бурдамаш. Як ҳафта пас баргашт, аммо кабк рафтор надошт. Ба лаҳни зебои ҷонварак хуморӣ гашта буд, ҷавонмард.

Муассир монданд ҳамсояҳо, аз ҳамӯшии кабки зебо.
Олам бе нағмаи кабк чӣ олам аст?
«— Ҳамбонӣ азон шунидани хониши кабк савоб аст...»
«— Аз кабкҳо қоидаи раҳу рафтор биёмӯзем»,
«— Кабкҳоро тӯрпеч магиред, ай майҳораҳо!»
«— Ин ҷонвараки зебо ба дуриҳои дур овон моро мебаранд:
«Ай, ватандорон! Дами субҳ ба шумоён тани сиҳату хотири ҷамъ, саодату пирӯзиҳо эҳдо медорем!»
«— Меҳрубон бошед, ба кабкҳои рӯйи замин, ки меҳрубонӣ аз гӯшан имон аст».

Тӣрагӣ мепечид андар равзанаи хотираҳо. Ҳамсоя пайи ҳамсоя омада, аз кабк ҳол мепурсид. Маҳфили болои кат сард гашта буд. На кабк мехонд ва на соҳибаш менамуд. Лоақал кабки амаки милиса ҷойи ӯро иваз мекард. Кабк ҳамон аст, ки бихонад ё хуш биҳиромад.

Як ҳангом кабк ба соҳибаш, имрӯз ӯ дамсози ҷонварак шуд. Он аём кабк пеши ӯ мехиромуду хониш мекард, ҳолиё ҷавонмард барояш думбра менавозад, бааламу шаккарӣ месарояд. Рози ҳамрозашро мефаҳмид кабк ва батарс-батарс омадан дошт. Меомад, лек бе рафтор. Навои думбура ҷавонмарду кабкашро дамсоз мегардонд. Ҳузни кабк Раҷабалӣ Камолро ба таҳлука андохт. Ноҳунзаниро бас кард. Кабкро бардошта ба таки тиреза бурдӯ ба заминаш монд ва овоз додаш:
— Эй, кабки зебо, биҳиром оҳиставу биё, то рӯи долон. Оҳиста