Аҳли давраро аз назар гузаронд ӯ.
— Албатта, о, ту воре ҷонвараки бегуноҳро зиндонӣ намекунам!
— Кай зиндониш кардам? — ба коҳиш гузашт ҳамсоя.
— Ана, аз пораи шиками дамат маълум.
— Хайр, ба ҳама чиз кор дорӣ, рафиқ?
— Э мардако! — маргуладор буд овози Талабшоҳи шӯх. — Милиса мардумро қораш қапшидану ҳабс кардан! Кабки бечора намедонад, ки ба чанги милиса афтодааст, агар не, саркану покану мегурехт.
Мардон пазируфтанд ин лутфи зеборо.
— Кабкҳоро ҷанг меандозем, раис? — бавикор пурсид Сафари милиса.

— Агар кабкам зӯр биёрад, чӣ ба гарав мемонӣ?
— Бой бидиҳам, ҷомаат мепӯшонам! Кам бошад, гӯсфандат меорам...
Ҳамсояҳо аз кабкдории милиса бохабар буданд, вале на ба ин дастуре, ки ӯ гап мезад. Дар гумоншон кабки ӯ адирӣ нест. На хониши ӯро мешуниданд, на бознашро медиданд. Ба кадом ният имшаб кабкашро ба маърака оварда буд, касе намедонист, балки сарфаҳм намерафт. Ё кинояи дирӯзаи Талабшоҳ ба ӯ сахт расидааст?
Раҷабалӣ Камол муштоқи бозӣ будани ҳамсоягонро пай бурда, кабкро аз қафасаш сар дод. Ҷонварак ҳамёза кашида бол афшонд ва ба сари кифти соҳибаш нишаст. Ҷавонмард болу пари кабкашро молида-молида аз халта донрезааш хӯронд. Ва, Дилшод рӯбарӯ ҳамҷинсашро дид, ки қакра зада, ӯро ба майдон мехонад. Парвоз кард то болои либосовезак. Нағмаи ӯ хониши кабки Сафар - милисаро паҳш кард. Ҳамсояҳо хонаи калонро ба ихтиёри кабкҳо вогузоштанд. Дилшод ба замин фуромад. Кабки нисбатан фарбеҳи милиса дур-дур мегурехт, ки яке бафиреб аз гардани ҳамҷинсаш чанг занад. Фаҳмид ин сипоҳиро кабки маст. Ҳар гоҳе кабки Сафар - милиса ба гашти тезаш хаёл медуздид, ин ҳилларо пай бурда, Дилшод зиракона рафтор меомӯхт. Кабки фарбеҳ нафасе бозистоду пеш омад ва ҳамоно дарситез бол кушод. Маротибаи сонӣ чунон пайпай гардиш хӯрду овоз андохт, ки сарҳо чарх заданду дилаҳо мавҷ. Ана, ба гардани хол-ҳоли кабки соҳибхона нохун мезад, ки фанд хӯрд. Дилшод пушт партофта — пушт партофта чанг мекард. Баногаҳ фирриҳос заду боло ҷаҳида, ҳамҷинсашро бардошта ба пушти сараш ақиб партофт. Нафаси кабк ба дарун ғалтид. Милисаи