Азнав ба само бол кушода, муаллақ назад, балки паст омадан гирифт. Лочинеро мемонд, ки аз самти абролуд ба ҳаёти мусофирин хатар нарасад гуфта, таёраро ба ҳамворӣ меронад. Уқоб аз боло сарозер омад. Забони саг аз ҳалқаш берун, паноҳгоҳ мекофт. Ба ҳамворӣ расида, пойинтар наҳре дид. Худро ба об андохт. Чашмони саг буду парвози уқоб. Ба умеде дар об ғӯта зад, ки рақиб аз баҳраш бигзарад. Об аз рӯяш давид. Шояд, уқоби шинос бенишонаш ангошта, фарози қулларо боло шавад. Вале нафасаш гашт зери об. Рӯ—рӯйи оби наҳр ба дид омад. Сагро об бурд. Эҳ, агар уқоб намебуд, барраи сергӯштро кайф карда мехӯрд. Баҳори гузашта аз ин рафтораш андаке ҷон гирифта буд.

Уқоб пас нагашта, рӯ—рӯйи наҳр парвоз мекард. Гӯё ба соддалавҳии ҳарифаш механдид. Парвози уқоб тақлири паҳлавонеро мемонист, ки ба маҳрака даромадаву аз хӯруш, ҳаяҷон ва номуси беҳисоб рагу паяш дар майдон кушода мегардад. Оқибат ҳарифи ҳамсиннашро дар гашти аввал ба тахтапушт мезанаду зери кафкӯбию аз давра мебарояд. Уқоб як пойин омаду ба пушти пурпашми саг чангол зад, ба ҳаво бардошташ. Саг дар чанголи уқоб аккос мезаду пой. Нохунҳои тез дар пушти саг хаста, ҷисмашро ҷазб медошт. Ҳайвони аз таъқиби соҳибаш даргурез азият мекашид.

Мӯйсафед пӯлан сагро дар ҳоле бишнид, ки чашмонаш ба подаи рамида афтод. Бародараш наменамуд. Найро аз лабон ханда бархост. Таёк сари кифт, бар—бари кӯҳ давид, то аз фароз асли воқеаро бифаҳмад. Мегӯянд, агар гург дар кӯҳ ё дашт ҳамла биёрад, овози одами танҳо мегирифтааст. Оё Пӯлод ба ин ҳол афтода буд? Дар осмон пӯлан сагро бишнид. «Оҳ, саг дар чанголи уқоб?! Худоё, хобам ё бедор? Дар умри сарам надида будам ин зайл душмангарӣ: парранда ба чарандаро...» — ба ҳарос афтод ӯ. Марди пир аз осмон дидан наззора намекард. Ҳайратзада меистод, ки саги бегона аз куҷо омадааст? Ё аз хонаи таҳдаштие гурехта бошад?

Дар хаёлаш замин сахт ҷунбид. Як нафас пакарнамо истод. Ҳадаҳа ба пойини давида, худро болои саманд гирифт. Аз уқоб чашм намеканд. Тезчангол баланд намерафт. Нурҳои тези офтоби баҳорӣ дидагони бобои Сайидро сӯзонд. Бародари мӯйсафед гӯсфандони парешхӯрдаро аз кӯҳдоману чариҳо гун меовард. Тозиёна дар дасти подабон меларзид. Нияташ буд, ки сар—