— Шири полударо мемонӣ, оча.
— Биполой, омурзиш бихоҳ, иншооллоҳ гуноҳҳот мерезад...
— Меполам, меполам!
— Биполой, биполой, биполо...

Ва дар бедорӣ мебинам...
Модарам аз гӯшаи долони ошёнаи сеюм, рӯ ҷониби офтобрӯя, ба таъбири худаш «аз ҳелчаи кафтар» ба ояндагону равандаҳо зеҳн мемонад. Қомати сарви ӯ саҳл ҳамидаву ба рухсораҳош очангҳо давида, овозаш хастанамову ба абрӯҳош сафедӣ дамидааст. Тоқа зистан ба марг баробар меояд. Дари ҳамсояҳоро бикӯбад, ба забоншон ошно нест. Ҳафтаи аввал истод-истоду дилаш бухс кард, кабки қафас барин бесаранҷом шуд ва оқибат ангушт ба дари ҳамсоя мезанад. Як занаки бузбалаи чашмонаш каб-кабуди чингиламӯи гӯшвораҳош ҳалқа-ҳалқа сӯи кампири ноомӯхт теғ кашида, канда-кандан хунук «Ба ту чӣ даркор?» гуфтааст. Ҳарфе нашнида, дарро ба рӯяш тараккос мепӯшад. Аз ҳамон рӯз инҷониб то мо ба хона нарасем, дарро намекушояд модарам.

Пагоҳӣ, ҳини раворавам батаъкид мегӯяд:
— Ӯро хабар бигир. Савғош харида бибар!

Хоҳиши модарамро фориғ аз кор ба ҷои меорам. Самбӯсаҳои варақи харида, ба таваллудхона мешитобам. Дар роҳ ба хоҳарам вомехӯрам, ки ӯ ҳам таъомаш мебарад. Беморро ҳол мепурсему бармегардем.
— Хабар гирифтӣ? Нинӣ чӣ хел?
— Нағз, оча. Се рӯз пас меоремаш.

Рӯз мешуморад ӯ. Се рӯз гӯё се сол тӯл мекашад. На ба офтобшинӣ буд мешаваду на ба намозхонӣ. Бо вуҷуди афгориш аз тавлиди тифл хушҳол аст. Аз нафақааш ба хоҳарам даҳсӯмаеро дароз мекунад, ки чаққон рафта «тини майда» биёрад, ба сари меҳмон чорҷала мепошад. Меравад хоҳарам ба мағоза. Шабеҳи ин хушнудиашро дар сари танӯр медидам, чунонки омадани падарамро пазмон мегашт.

Саҳни таваллудхона серодам буд. Ҷавонҳо бо дастаи гул ва савғо пиёда меомаданд. Гурӯҳе мошинсавор мерасиду бо ҳамрози якумришон аз ин-он гап мекӯшид. «Волга»-и мо низ рӯбарӯи даромадгоҳи таваллудхона маҳс шуда, дар бағал гулдаста ва парпечҳои оҳаруш нашқаста мефӯроем. Дарбон либосҳоро гирифта