меборад, ба гуфте дар ин хел ҳавои сарду дилгир хук аз хонааш намебарояд, ӯ бошитоб равон аст. Тӯйрав ҳамсони ӯ хушнуд набуд. Бо як ҷаҳон ҳавсалаву завқу шӯри ниҳонӣ ба роҳи калон баромад.

Ӯ ба майдони фарохи чор сӯ нимадевори сафедгуна омаду ҳолате пакар монд. Ҳайфаш омад, ки дар харбозори пешин селаи калзоғҳои лошахӯр бозор доштанд. Сайидбой Ҳошимро аз лошахӯрон дил монд, ки ҷинси нотавону аз сардӣ беҷонеро пар канда мехӯранд. Ҳам шуда, кулӯлаи барферо ҷонибшон ҳаво дод. Калзоғҳо «карр-р-р-р» — гӯён париданду ба сари «рақӣб» ҳамла оварданд. Мазангсурат аз ваҳм рӯ-рӯйи курпаи сафед мегурехт — чунин воқеаро бори аввал медид! — ва ба талвоса сӯяшон барфкулӯла меандохт. Як зоғ сарозер омаду зоғчаи бечонро ба ҳаво бардошт ва села аз ӯ фаромӯш кард.

Сайидбой Ҳошим ба таки забон нос партофту дастҳо паси пушт, болон барф гарч-гарч раҳравон маъюс буд. Чойхон гаштугузорашро медид, ки гоҳе савдояш пухтаву нопухта, соҳиби молро ба гап сер мекарду холиё хоҳу бигиру бимон ва ҳангоми маркабҳоро намешунавад. Ором намешинад, аз бекорӣ зоғ мешуморад. Худоро зораҳо мекунад, ки ин баҳор харбозори ҳақиқӣ шавад. Зимистон ба назараш аз сол дарозтар тӯл мекашад. Ошиқи бозори хар буд, Сайидбой Ҳошим. Бохабар буд, ки дар деҳ чанд харасту соҳибонаш киёнанд. Ӯ харбозори соли ояндаро тафсон — пуропури харидор медилу соҳибони молро камели мӯҳрае, хешро дар ҳалқаи ишон хармӯҳрае.

Ин замоно аз дур як тан болон кӯрпаи барф намоён шуда, афтону хезон медавиду ба лабон оҳанги имдод осемаву пурталвоса мегуфт:

— Ҳой, Сайидбой, бидав биё, ки хари Азизи Ҷобир мурд!