ПИСАРИ ШАЙТОН

Боре, ба хонаи ҳамсоя меҳмон омад. Ҳамсафи занҳо аёли бобои Шодмон низ даъват шуд. Дар умри сараш калуши нав пӯшида рафт. Гулхумор - бевазани хомфарбеҳи шикамаш саночсон, гӯшҳои лаппа-лаппан аз таки мӯҳои зард овезон, синаҳои халтаи дӯғ барин калон, чашмони ҳаросон, параҳои рӯйи тулуми шукуфон ва дунбаи чунбондошта чӯсмашро кашон-кашон омаду аз пойин паҳлӯи зане нишаст. Ба ҳадде ҳамӯш буд, ки мегӯӣ аз авлоди гунги Мастон аст. Занҳо аз мӯрхона то молхона пурсуҷӯ намуда, чанд соат пас ба хонаҳошон роҳакӣ шуданд. Гулхумор ҳам аз паси ҳамсоягон рафт, вале пойин луч рафт. Аруси бачааш аз ҳавлирӯбӣ сар бардошта, як ба пойҳои хушдоманаш нигаристу хандааш омад, чунон хандид, ки ҷорӯби дасташ афтид. Дар хандаи ӯ хонагиҳо берун омаданд. Соҳибхонаи хомфарбеҳ аз хандоханди ишон бепарво, сӯйи нонпазхона мерафт. Хандаҳои паёпай ӯро аз рафтор боздошт, ки гуфт:

• Чӣ механдӣ, зани Шоҳвалӣ? Ё мурғи куркиву тухмат мондаанд?..
• Э, холае, қойил кардӣ...
• Ноҷинс, то дина номи очата соз намедонистиву ҳолиё маро мазмун мегирӣ?
• Ҳе, оча! Калушот-ку?! - дар хандаи занаш фарёд зад писари миёна.

Хомфарбеҳ ба поҳош нигоҳ кард, ки воқеан лучасту хеле роҳ омада. Ин бас набуд, ки писараш раҳгузаропро ба тамошо хонд. Майда набуд, ки бигӯӣ беақл аст. Рӯздармиён ҳамсояе ба сари модар аз пушти Мирак ҷанг меомад. Дина бегоҳӣ рӯи пули баланд чорпон момои Майсараро ба об тела додааст. Модабузи шикамдам дар оби наҳр хеле почак зада-почак зада, саранҷом, об аз рӯяш мегузарад. Гови ширдеҳи холаи Оростамоҳ аз сангандозии ҳамин бача якчашма шуд. Мурғони бобои Иброҳимро аз касрати ӯ рӯбоҳ бурд. Чӣ хел?

Айни намози шом сагираи шумрӯ чапараки хотаи ҳамсояро боз карда, дуздона вориди он мешавад. Бобои Ҷангӣ катаки мурғонро паҳлӯи анорзоре ороста, ба давраш симтӯр гирифта буд.